ندانستم كه صوفى چه بود تا ابو هاشم صوفى را نديدم ، و پيش از وى بزرگان بودند از زهد وورع ومعاملت نيكو در طريق توكّل وطريق محبّت ، ليكن اوّل كسى كه وى را صوفى خواندند وى بود ، و پيش از وى كسى را به اين نام نخوانده بودند « 1 » انتهى . شيخ محيى الدين بن قاسم بن يعقوب سُنّى در حاشيهء كتاب « منتخب ربيع الأبرار زمخشرى » گفته : كان ابو هاشم الزاهد ساكنا ببغداد من كبار الصّالحين مات سنة خمس ومائة من أبى جعفر المنصور « 2 » انتهى . وكلينى به سند معتبر از سدير روايت كرده كه : من روزى از مسجد بيرون مىآمدم و حضرت باقر عليه السلام داخل مسجد مىشدند پس دست مرا گرفته رو به خانهء كعبه كرد وفرمود كه : « مردم مأمور شدند از جانب خدا كه بيايند و اين خانه راطواف كنند و به نزد ما آيند وولايت خود را بر ما عرض نمايند - پس فرمود - اى سدير مىخواهى كه به تو بنمايم راهزنان ومنع كنندگان دين خدا را ؟ - ونظر فرمود به سوى ابو حنيفه ، وسفيان ثورى وايشان حلقه زده بودند در مسجد وفرمود كه - ايشان راهزنان دين خدايند ، كه نه

--> ( 1 ) - نفحات الانس : 31 . ( 2 ) - يعنى : ابو هاشم كوفى زاهدى بود ساكن بغداد ، و در سال يكصد و پنجاه و پنج هجرى زمان حكومت ابو جعفر منصور فوت كرد .