لافهاى بسيار كه مىزدند ايشان را « متصلّفه » گفتند و اينها نامهائى است كه بيشترش بر كلّ اين طايفه جارى است . و به غير از اين ايشان را نامهاى بسيار است ، و بعضى ديگر از نامهايى كه طايفه طايفهء ايشان را به آن نامها مىخوانده‌اند بعد از اين مذكور خواهد شد انشاء اللَّه تعالى . أمّا اشهر القاب اين طايفه « صوفيّه » ، و « متصوّفه » ، و « متصلّفه » ، و « مبتدعه » ، و « زرّاقيه » ، و « غلات » ، و « غاليه » ، و « حلّاجيّه » است ، وايشان غلات سنّيانند ، و اين گروه اظهار زهد مىكردند وتعشّق مىنمودند ، واعتقاد باطل خود را از خلق پنهان مىداشتند ، و در زير زمينها با يكديگر از عقايد باطلهء خود سخن مىگفتند تا « شبلى » به هم رسيد ، و بعضى از رازهاى ايشان را كه افشاى آن را پر بىصرفه نمىدانست بر سر منبر بيان كرد ، و پيش از او بعضى از رؤساى اين فرقه به كنايه ورمز بعضى از اسرار خود را كه همه مخض كفر بود در مجالس ادا مىكردند و خود را در آن حالت مست ومدهوش وا مىنمودند الّا با يزيد كه مكرّر بىباكانه « لَيْسَ فى جبُّتى سوى اللّه « 1 » » و « سبحانى سبحانى ما اعظم شأنى « 2 » » و « رأيتُ

--> ( 1 ) - مثنوى : دفتر 4 / 730 شماره بيت 2125 ، يعنى در لباس من غير خدانيست . ( 2 ) - تذكره الاولياء : 1 / 140 - 176 ، منزّه‌ام ، منزّه‌ام ، چه بزرگ است مقام من .