فرمود كه : « هرگاه مردى را ببينيد كه نيكو مىنمايد ؛ علامات وطريقه وهيآت او به هياكل خير مىماند ، و بر سخن گفتن ملاحظه بسيار مىكند ، و به احتياط سخن مىگويد ، و خضوع و شكستگى در حركات خود اظهار مىنمايد ، پس زود فريب او را مخوريد كه بسيار است كه كسى عاجز مىشود از طلب دنيا ومرتكب شدن محرّمات براى سستى نيّت ، وپستى نفس ، وترسى كه در دل او هست ، پس دين را دام وتلهء تحصيل دنيا و حرام مىگرداند و مردم را پيوسته به ظاهر نيك خود مىفريبد ، پس اگر مال حرامى او را ميسّر شد خود را در آن مىافكند ، و اگر ببينيد كه به مال حرام هم كه مىرسد عفّت مىورزد وضبط خود مىكند باز فريب او را مخوريد ، زيرا كه شهوت وخواهشهاى خلق مختلف مىباشد ، و چه بسيار است كه كسى از مال حرام - هر چند كه بسيار باشد - مىگذرد امّا اگر به حرام ديگر از مشتهيات نفس مىرسد مرتكب مىشود ، و اگر ببينيد كه از آنها نيز عفّت مىورزد باز زود فريب او را مخوريد تا ملاحظهء عقل وعملش بكنيد ، زيرا كه بسيار است كه ترك اينها همه مىكند امّا عقل متينى ندارد ، و آنچه را به نادانى فاسد مىگرداند زياده از آن چيزهائى است كه به عقل خود اصلاح مىنمايد ، و اگر عقلش را متين يابيد باز زود فريبش را مخوريد تا آنكه ملاحظه كنيد در هنگامى كه هواهاى نفس بر او غالب