وحقير در سابق ازمنه در ضمن بعضى از مثنويات اشاره به بعضى از احوال قلندران ايشان نموده ، چون خالى از لطفى نيست عرض مىشود : كعبه و مسجد تو را باشد چو دير * تا نسازى محو از دل نقش غير گر ترا در دل غم دلدار نيست * سبحهء زهدت كم از زنّار نيست رشتهء دنياى دون از دل گسل * ميخ استر را به گل زن نى به دل در قناعت كوش و كمتر كن طمع * آن شنيدستى كه عزّ من قنع گر ادامت « 1 » نيست قانع شو به‌نان * نى كه گردى دربدر پرسه زنان كاسه كشكولت به كف عبّاس وش * صد چه اشعث باشدت هميان كش چون قلندر هاى وهويت بهر تن * از نفيرت رم كند هر مرد و زن از شهيق و از نهيق اين خران * در فلك لر زد به‌خود اين اختران

--> ( 1 ) - / خورشت