او گفت : « كنت « 1 » مع الهادى علىّبن محمد عليهماالسلام فى

--> ( 1 ) - / يعنى « با امام هادى علىبن محمد عليهماالسلام در مسجدالنبى بودم كه‌جماعتى ازاصحاب آن‌حضرت ازجمله ابوهاشم جعفرى - / كه‌مردى سخنور بود و در نزد آن حضرت مقامى بزرگ داشت - / وارد شد . به دنبال آن جماعتى از صوفيّه وارد شدند ودرگوشه‌اى ازمسجد دائره وارنشستندو شروع به‌ذكر نمودند . حضرت فرمود : توجّهى به اين نيرنگ‌بازان نكنيد زيرا آنان جانشينان شياطين هستند ، وويرانگران اساس دين مىباشند . اظهار زهد مىكنند تا بدنهاى خود را آسايش دهند ، وشب‌زنده‌دارى مىنمايند تا مردم حيوان‌صفت راصيد كنند . عمرى تظاهر به گرسنگى مىكنند تا خرانى را پالان زنند و بر آنها سوار شوند . ذكر خدا نمىگويند مگر براى فريب مردمان ، وكم‌خورى نمىكنند مگر براى پركردن قدحهاى بزرگ ، وربودن دلهاى احمقان . با مردم در بارهء محبت خدا با عباراتى سخن مىگويند كه آنها را با ذلت در چاه هلاكت اندازند ، اورادشان رقص ودست‌افشانى واذكارشان زمزمه ونغمه‌سرايى است . از ايشان پيروى نمىكنند مگر سفيهان ، ومعتقد به آنها نيستند مگر احمقان . هركس به ديدن زنده ومرده آنها برود ، گوئى به زيارت شيطان وبت‌پرستان رفته است . هركس به يكى از آنها كمك كند ، مثل اين است كه كمك به يزيد ومعاويه وابوسفيان نموده است . يكى از اصحاب آن حضرت گفت : هرچند معترف به حقوق شما و از شيعيان باشند ؟ حضرت با حالى خشمگين به آن مرد نگاه كرد وفرمود : اين سخن را رها كن ! هركس حقوق ما را اعتراف داشته باشد به دنبال عاق شدن ما نمىرود ، نمىدانى كه اينها پست‌ترين طوائف صوفيان هستند در حالى كه تمام صوفيان مخالفان ما مىباشند ، و راه آنان از راه ما جدا است ؟ ! ونيستند آنها مگر نصارا يا گبران اين امت ، اينانند كه سعى در خاموش ساختن نور خدا دارند ، در حالى كه خدا نور خود را به اتمام مىرساند هرچند كافران نخواهند » . حديقة الشيعة : 602 - / 603 ، اثنا عشريه حر عاملى : 28