و بعضى از صوفيّهء ايشان ، وقليلى از علماى ايشان حلال دانسته‌اند ، و احاديث در حرمت غنا بسيار است بلكه از بعضى روايات معلوم مىشود كه از گناهان كبيره است . چنان كه كلينى به سند صحيح وحسن از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده است در تفسير اين آيه كه حق تعالى مدح مىفرمايد جمعى را كه : « حاضر نمىشوند نزد قول زور » « 1 » يعنى : گفتار باطل ، فرمود كه : مراد غنا است « 2 » » . و به سند حسن از حضرت باقر عليه السلام مروى است كه : « غنا از جملهء گناهانى است كه خدا بر آنها وعدهء آتش فرموده ، و بعد از آن اين آيه خواندند كه : ( وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَرى لَهْوَ الْحَدِيثِ ليُضِلّ عَنْ سَبِيلِ اللّهِ بِغَيرِ عِلْمٍ وَيَتّخِذَها هُزوُاً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِين « 3 » ) يعنى : از مردمان كسى هست كه مىخرد سخن لهو و باطل وغافل كنندهء از خدارا ، [ تا ] گمراه سازد مردم‌را از راه خدا به نادانى ، واستهزا مىكند به راه خدا ودين حق ، براى آن گروه مهيّا شده عذابى خوار كننده « 4 » » . پس معلوم شد كه غنا از گناهان كبيره است . و به سند صحيح از حضرت صادق عليه السلام مروى

--> ( 1 ) - فرقان : 72 . ( 2 ) - كافى : 6 / 431 حديث 1 و 435 حديث 2 . ( 3 ) - لقمان : 6 . ( 4 ) - كافى : 6 / 431 حديث 4 .