وابن خلّكان شافعى در « وفيات الاعيان » در ترجمهء ابراهيم بن نصر بن عسكر فقيه شافعى چند شعر از او در ذمّ صوفيّه - كه در عصر او بودند ، وشيخ ايشان مكى نام داشت - ذكر نموده - كه مضمونش اين است : بگو به شيخ مكّى بطريق نصيحت ، ونصيحت را بايد گوش گرفت كه چه وقت شنيده‌اند مردمان كه سنّت است در دينشان غنا كردن و شنيدن ؟ و به طريق شتر پرخوردن ؟ وچريدن ، و در ميان مردم رقصيدن و از حال رفتن و افتادن ؟ وحال آنكه اگر كسى رياضت كش وكم خور باشد از براى رقص ووجدْ به هم نرسد ، وحالِ گوش دادن به غنا ورقّاصى به هم نرساند ، وگويند كه ما از عشق خدا مست شده‌ايم كه از حال مىرويم و بيهوش مىشويم ، و نه چنين است بلكه مست نكرده است ايشان را مگر پرخوردن از كاسه‌هاى بزرگ پر از ثريد وطعام ، و اين حال خران است كه چون آب و علف پرخورند مست شوند « 1 » انتهى . وعلّامهء زمخشرى معتزلى صاحب كشّاف در تفسير آيه ( ان‌كُنْتُم‌ْتُحِبّون‌َاللّهَ فَاتَّبِعُونى يُحْبِبْكُم‌ُاللّه « 2 » ) در سورهء آل عمران چنين فرموده كه : هر كس دعوى محبّت خدا كند

--> ( 1 ) - وفيات الأعيان : 1 / 38 . ( 2 ) - آل عمران : 31 .