محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني

فضايح الصوفيه 148

فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )

وربودن دل احمقان ، وسخن مىگويند با مردمان به املاء خود در محبت ودوستى خدا ، ومىاندازند ايشان را به ذلّت وخوارى درچاه بلا ، واوراد ايشان رقص كردن و دست برهم زدن است ، واذكار ايشان نغمه سراييدن و غنا كردن است ، پيروى نمىكنند ايشان را مگر سفيهان ، واعتقاد نمىدارند به خوبى ايشان مگر بىخردان واحمقان ، پس هر كس برود به زيارت يكى از ايشان ، در حالتى كه زنده باشند - يعنى : به ديدن يكى از ايشان برود - يابه زيارت يكى از ايشان برود در حالتى كه مرده باشند - يعنى : بر قبر يكى از ايشان به دعا كردن برود - حكم آن دارد كه به زيارت شيطان وعُبّادِ بتان رفته است ، و هر كسى كه يارىكند ومدد نمايد يكىاز ايشان را حكم آن دارد كه يزيد ومعاويه وابو سفيان را يارى كرده ومدد نموده - پس مردى از اصحاب آن حضرت گفت : اگر چه آن كس معترف به حقوق شما باشد ؟ يعنى : به امامت شما اعتراف داشته باشد - آن حضرت مانند كسى كه غضبناك باشد ، به او نگريست وفرمود كه : اين گفتار را بگذار كه آن كس كه معترف به حقوق ما باشد ، به راه نا فرمانى ومخالفت ما نمىرود ، آيا نمىدانى كه اين طايفه خسيس ترين طايفه‌هاى صوفيه‌اند ، وصوفيه همه از مخالفان مايند ، و راه و روش ايشان غير راه و روش ماست ، ونيستند ايشان مگر نصارى ومجوس اين امّت - بعد از آن ، آن حضرت فرمود : - ايشان آنانند كه كوشش مىنمايند در فرو نشانيدن