عِلْم را بر افراخت ، وكوس لمن الملك را نواخت ، به جز آن يگانهء آفاق ، با آنكه مجتهد على الاطلاق بود با احدى - به طورى كه شيوهء علماء دنيادار است - سوء رفتار ننمود ، بلكه مىديدم كه در دل بسيار خوش بود كه شايد اين حركات مُعين انزوا وگوشه‌گيرى او شود ، و لكن ( ابى اللَّه الّا ان يتم نوره ) « 1 » . ديگر ترجمه نويسان مانند محدث قمى در فوائد الرّضويه ، آقا بزرگ تهرانى در طبقات اعلام الشيعة ، صاحب روضات الجنات ، اعيان الشيعة ، مكارم الآثار ، نجوم السماء ، فيض القدسى ( محدث نورى ) و . . . همگى بر دو نكته در مورد مترجَم ما ، اتّفاق واجماع دارند : يكى حسن معاشرت و اخلاق پسنديدهء او ، ديگرى احاطهء او به علوم متداوله عصر به خصوص فقاهت ودقّت نظرش در مسائل فقهى و اين معنى از كثرت تأليفات ايشان نيز به خوبى استفاده مىشود ، و با اينكه كتابخانهء اين عالم فرزانه در سال ( 1352 هجرى قمرى ) قريب يكصد سال بعد از وفاتش طعمهء حريق شده ( و خود سرگذشتى اسفبار وشنيدنى دارد وشايد در آينده بتفصيل پيرامون آن حادثه وبقاياى آن كتابخانه كه اينك در اختيار اين مؤسسه است گفتگو كنيم ) ويقيناً آثارى از

--> ( 1 ) - مرآة الاحوال : 163 .