فرقهء هفتم مباحيّه‌اند وايشان مانند واصليّه‌اند ، وگويند : همه چيز عارف مباح و حلال است ، وامر به معروف و نهى از منكر در مذهب باطل است ، وبردن و خوردن مال مردم به دزدى ، و هر حيلهء ديگر باشد ، حلال مىشمارند ، و جميع فروج را بر خود مباح مىدانند ، حتّى وطى مادر و خواهر و پسر و دختر خود ، وگويند شك و يقين هر دو حجاب راه است « 1 » . اين طايفه نيز به اتّفاق ملحدانند ، كه خود را صوفى نام كنند ، و در پناه تصوّف گريزند ، وايشان بدترين خلقند ، ومستوجب طعن ولعن ، و سزاوار قتل ، قتلهم اللَّه تعالى « 2 » . فرقهء هشتم ملامتيّه‌اند وايشان بعلانيه « 3 » مرتكب معاصى ومناهى شوند ، و در آن مبالغهء تمام نمايند ، و اگر خمرنيابند آب‌انار و مانند آن در شيشه كنند و در برابر مردم خورند ، تا مردمان را به خدمت خود اندازند ، و اگر چه جميع طوايف صوفيه به جبر قايلند ، ومىگويند خير وشر هر دو به تقدير خداست ، امّا اين طايفه

--> ( 1 ) - تبصرة العوام : 49 . ( 2 ) - حديقة الشيعة : 580 . ( 3 ) - يعنى : آشكارا .