در خود و خدا ومصطفى تفريق كرده ، و اين در مذهب من شرك است ، شاه جهان معتقد وى گرديده ، بر خاست . و اين كه مولانا فرموده : نظر به آنست كه در طريق صوفيّه از مقرر آن است كه : اوّل مريد را در شيخ فنا شدنى ، و بعد در رسول ، و بعد در ذات حق مستغرق گشتن ، و در آن جا هم فناى در فناى در فنا شدن ، تا باقى ببقاى سر مدى شود ، تمام شد كلام رياض « 1 » . پس اى طالب حق ! ديدهء بصيرت بگُشا ، وملاحظهء هفوات اين طايفه را نما ، وپناه بر به خدا از شر ايشان . فرقهء سيّم حبيبيّه‌اند ايشان گويند كه : چون بنده ، به درجهء معرفت اشياء رسيد ، و به دوستى حق پيوست ، و از دوستى ديگران بريد قلم تكليف از او بر خاست ، وازبندگى وقيد عبوديت رست ، پس در آن هنگام حرام است بر او مقيّد به شريعت و احكام شريعت بودن ، ظاهر است‌كه اين محض زندقه والحاد است . اين طايفه عورتين و زنان خود را از خلق نپوشند ، وگويند : دوسترين خلق عالم نزد اللَّه‌تعالى ماييم ، وديوانگان را دوست دارند ، ولاف مريدى مجانين زنند ، و به مريدى ايشان افتخار كنند ، وبسيار باشد كه بعضى از سفيهان بتقليد

--> ( 1 ) - رياض الشعراء : 195 پ ( مخطوط ) .