محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني

فضايح الصوفيه 90

فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )

شنيدى ، و با اين اعتقادات واعمال ايشان را ابدال مىدانند با آن كه جاهلترين جهّالند « 1 » ، تمام شد كلام علامه رحمة اللَّه عليه . پس اى غافل از حق ! چرا برخود رحم نمىكنى ودين خود كه مايهء سعادت ابدى است در معرض چنين مخاطره مىگذارى ؟ ! كه به يك احتمال احتمال نجات داشته باشد و به صدر هزار احتمال مستحق خلود در جهنّم باشد ، اگر كسى را گويند كه چاهى سرپوشيده در راه است اگر چه اعتماد بر سخن قايل نداشته باشد به آن راه نمىرود و به راه ديگر كه بىخطر است مىرود ، تو دعواى تشيّع مىكنى ؛ سخن پيشوايان تو در ميان است ، و جميع آثار ايشان معلوم است ، پيرى از ايشان بهتر مىخواهى ومرشدى از ايشان نيكوتر مىطلبى ؟ وخداى تعالى پيغمبرى فرستاد وفرمود كه : ( وَما اتيكُمُ الرَّسُولُ فَخُذوُهُ وَما نَهيكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا ) « 2 » يعنى آن چه پيغمبر از براى شما آورده عمل نمائيد ، و آن چه شما را از آن منع فرمود ترك نمائيد . و پيغمبر فرمود : « كه من از ميان شما مىروم و دو چيز عظيم در ميان شما مىگذارم ، كه اگر به آنها تمسّك جوييد

--> ( 1 ) - نهج الحق وكشف الصدق : 58 . ( 2 ) - الحشر : 7 .