جهت آنكه ظالم به سوء اختيار ظلم مىكند ؛ بعد از اتمام حجت خدا بر او ، ومستحق عقوبت خواهد بود به سبب ظلم ، ومظلوم هم كه بلا را كشيده بىجهت نبوده ، و در عوض معاصى خود بلا كشيده و زياده نكشيده ، و خدا هم به فعل ظالم راضى نبوده . با وجود اينكه مىتوان گفت كه : هرچند بندگان مستحق انتقام وعقوبت هم نشده باشند ، مىتواند شد كه حق تعالى مانع ظالم نشده از مظلوم ، واو را مستدرج ومخذول كرده ؛ به خود واگذاشته باشد ، و ليكن به مظلومين در عوض اين محنت وبلا ، بهشت عنبر سرشت عطا خواهد كرد ، به نحوى كه اگر مشاهدهء اين جماعت مظلومين بشود كه چه چيز در عوض دارند راضى مىشوند كه اضعاف مضاعف اين بلا را در دنيا بكشند ، چنان كه در دنيا بعضى به جهت رفع مرض يا دفع آن وحفظ صحت راضى به احتقان وفصد وحجامت ، بلكه بريدن بعضى از اعضاء وكندن دندان و امثال آن مىشوند . و از اينجا جواب ظاهر مىشود از اين شبهه كه كسى بگويد : بعضى از امامان و پيغمبران را چه معصيتى بود كه مستحق انتقام چنانى شوند ، كه ابن ملجم ويزيد بر آنها مسلط شوند ، و كلام در اين مقام بسيار است ، و ليكن وقت ومقام بيش از اين اقتضا نمىكند ، المأمور معذور ، ولا يترك الميسور بالمعسور . و ديگر اينكه : هرگاه كسى خدا را شناخت ، ودانست كه قبيح نمىكند ، وقبيح بر واجب الوجود روا نيست ، هرگاه نتواند سر كار وحكمت فعل پروردگار را بداند ، نبايد نقص وقبح را نسبت به او بدهد ، بلكه عجز ونقص از خود اوست كه نمىتواند به كُنه كارى برسد .