ونواهى وارده در طلب شفا ودفع بلا ؛ كه به تصدّق ودعاست « 1 » ، وانبياء و ائمه ومؤمنان دعا مىكردند در استسقا و طلب باران « 2 » وشفاى بيماران ، و دعا منافاتى با رضا به قضا ندارد ، چنان كه ايشان توهّم كرده « 3 » ، وشايد يكى از اسباب ترك نمازشان حرمت دعا باشد ، زيرا كه سورهء حمد مشتمل بر دعاست ، به علاوهء قنوت . تذكره‌عوام فريبى صوفيه در ترجمهء ابو عبداللَّه بابونى گذشت « 4 » كه : يك شب رياضت كشيد به ذكر ، از گفتن عبارت « كزيره عصفره » كه بر سبيل مزاح وسخريه تعليم او كرده بودند ، و به آن سبب در صبح آن شب به گفتن آن دو كلمهء هرزه ؛ معنى جميع علوم پيغمبران واسرار ايشان بر او منكشف شد ، و با وجود آنكه كرد بود وعربى نمىدانست ، در همان صبح عارف به زبان عرب شد ، وگفت أمسيتُ كردياً وأصبحت عربياً ، يعنى در وقت شام كُرد بودم ، و در وقت صبح عرب

--> ( 1 ) وسائل الشيعه : 9 / 374 حديث 12276 ( 2 ) صحيح بخارى : 1 / 222 باب 35 ، بحارالانوار : 17 / 230 ، براى اطلاع بيشتر به مستدرك سفينة البحار : 5 / 73 - 77 ، والمعجم المفهرس لالفاظ الحديث النبوي : 2 / 484 و 485 مراجعه شود ( 3 ) صحيح بخارى : 7 / 10 و 11 باب 20 ، بحارالانوار : 18 / 9 و 10 حديث 16 و 17 ، براى اطلاع بيشتر به مستدرك سفينة البحار : 6 / 7 - 11 والمعجم المفهرس لالفاظ الحديث النبوي : 3 / 155 - 157 مراجعه شود ( 4 ) خيراتيه : 1 / 247 ، نفحات الانس : 320