متواتر است كه هيچ مخلوق به كنه ذات بارى نرسد « 1 » ، وقول حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام : « لو كُشف الغطاء ما ازددت يقيناً » « 2 » منظور از آن عدم زيادتى علم به وجود است ، و نه حصول معرفت كنه ذات . صوفيه ايزد متعال را بر بندگانش اطلاق مىكنند از عقائد فاسدهء ايشان تجويز اطلاق خداست بر بندگان ؛ با اقتران به قرائن موكّدهء ارادهء معنى حقيقى از آن ، چنان كه گذشت از بايزيد كه : لا إله الّا انافاعبدون « 3 » ، وليس في جبّتي سوى اللَّه « 4 » ، وسبحاني ما أعظم شأني « 5 » ، وقول حلّاج : من اللَّه الى فلان « 6 » ، ونيز گذشت كه اخي محمّد دهستانى دعوى خدائى كرده ، تا شش سال ترك اكل وشرب نمود « 7 » ، چنان كه مولوى گفته آمد از حق سوى موسى از عتيب * كاى طلوع ماه تو ديده زجيب مشرقت كردم به نور ايزدى * من حقم رنجور گشتم نامدى

--> ( 1 ) توحيد شيخ صدوق : 454 - 461 ( 2 ) بحارالانوار : 46 / 135 حديث 25 ( 3 ) تذكرة الاولياء : 1 / 137 ( 4 ) تذكرة الاولياء : 1 / 140 ( 5 ) تذكرة الاولياء : 1 / 176 ( 6 ) تحفة الاخيار : 408 ( 7 ) نفحات الانس : 446