شود ، و اين كتاب را هركس مطالعه كرد به ماهيت اين فرقهء گمراه واقف گرديد ، و خيلى از كسانى كه فريب صوفيان را خورده بودند با خواندن آن كتاب به كّلى تغيير عقيده دادند ، ولذا سران صوفيه مريدان خود را از خواندن آن كتاب منع كرده بودند . راستى كه ؛ اين كتاب تير زهرآگينى بود كه قلب صوفيه را شكافت وماهيت آنها را آشكار ساخت ، و به همين جهت صوفيان از همان زمان به اين فكر افتادند كه نسخه‌هاى خيراتيه را از بين ببرند . لذا از كتاب « خيراتيه » وعملكرد آقا محمّد على داد صوفيان بلند است ونويسندگان آنها امثال زين‌العابدين شيروانى در « بستان السياحة » ومعصومعلى شيرازى در « طرايق الحقائق » ورضا قلىخان هدايت در « رياض العارفين » ؛ از آن فقيه بزرگ ومدافع صميمى اسلام وتشيّع به زشتى ياد كرده‌اند . در كتاب « طرائق الحقايق » هرجا كه از آقا محمّد على نام برده نتوانسته از اظهار عناد نسبت به او خوددارى كند ، در يك جا به پيروى از « بستان السياحة » شيروانى مىگويد : آقا محمّد على به علم ودانش نور على ومظفر على شاه وكثرت جمعيت معصومعلى حسد برد ! ، و در جائى مىگويد : آقا در اجتهاد خود خطا كرده است ، و در جاهاى ديگر نسبتهاى سوء به او داده‌اند مانند : علماء سوء و . . . آقا محمّد على از آن علمائى نبود كه به معركه‌گيرى چند نفر درويش بىسر و پا وكلّاش و اشعار واهى كه در قدح او در سر محله‌ها وگذرها مىخواندند عبا به سر بكشد و به زاويهء خمول برود ، اشعار طنزآميز وجدّى او