و قرأتُ عليه فيها كتباً من كتاب اصول الكافى ، تأليف الإمام ثقة الإسلام الكلينى . و كان أديباً شاعراً ، لطيف الذوق ، حسن الكلام ، قوىّ المنطق ، جيّد القريحة ، كريم الطبع . و توفّى فى النجف الأقدس فى سنة 1204 الهجرى الهلالى . « 1 » اجازهء صدر الدين قمى يكى ديگر از مدرّسان الكافى ، صدرالدين بن قاضى سعيد قمى ( م 1148 ق ) است . وى فرزند قاضى سعيد قمى ، صاحب شرح توحيد الصدوق است . سيد عبد الله جزائرى ( م 1173 ق ) شاگرد وى بوده و در قم در درس اصول الكافى وى شركت داشته است . او در اين باره در الإجازة الكبيرة مىنويسد : صدر الدين بن القاضى سعيد القمّى ، كان عالماً متكلّماً مدرّساً فى روضة المعصوميّة بقمّ فى مقبرة السلاطين . حضرتُ درسه باصول الكافى ، ثمّ اجتمعت به فى طريق آذربيجان و قد صار قاضياً ، و توفّى بعد ذلك بفاصلة قليلة . يروى عن أبيه . رحمه الله ! « 2 » اجازهء ملّا صالح مازندرانى يكى از شارحان و اجازه دهندگان به‌نامِ الكافى ، ملّا صالح بن احمد مازندرانى ( م 1086 ق ) است . او داماد ملّا محمدتقى مجلسى ( مجلسى اوّل ) است . ملّا صالح بعد از تأليف قسمتى از كتاب شرح الكافى ، آن را به پدر زن خود ، علّامه محمدتقى بن مقصود على مجلسى اصفهانى ( م 1070 ق ) عرضه نمود و مجلسى ، بعد از رؤيت ، آن را پسنديد و اجازهء ادامهء شرح و نيز اجازهء نقل روايت را به دامادش صادر نمود . اين اجازه‌نامه در اوّل رجب 1062 صادر شده و نسخه‌اى از آن - كه در ضمن نسخه‌اى از شرح اصول الكافى ملّا صالح ، در سال 1211 ق در شيراز ، توسط عبد الحسين كازرونى تحرير شده - ، به شمارهء 330 در كتاب‌خانهء مدرسهء نمازى خوى

--> ( 1 ) . مرآة الشرق : ج 1 ، ص 266 . ( 2 ) . دومين دو گفتار ، سيد محمدعلى روضاتى ، ص 28 .