اوّل را انجام داده ) در سال 1084 ق ، انجام داده است . همچنين او در اين نسخه ، حواشى بسيار عالمانه‌اى دارد كه بيشتر به نكات تفسيرى پرداخته است و با مهر « المهدى من اهتديت » ، مشخص شده‌اند . كه از نوشته‌هاى او پيداست كه از معاصران فيض كاشانى و از شاگردان ملّا خليل است . وى در پايان آخرين حاشيهء خود بر كتاب « التوحيد » ، چنين مىنويسد : ثمّ قوبل ثانياً سماعاً مع امّ النسخ من قوله : « نحن نرزقكم » إلخ فى حديث « هشام » إلى الحديث « العشرين » من الباب الأوّل و من الحديث « الثامن » من الباب الثالث إلى آخر الكتاب بحضور مصنّفه - دام ظلّه - و سماعه و من الباب الرابع إلى هنا فى غيبته و كان ذلك فى مجالس آخرها يوم الخميس اليوم الثامن من العشر الأوّل من الشهر الحادى عشر من السنة الرابعة من العشر التاسع من المئة الاولى من الألف الثانى من الهجرة النبويّة و صلّى اللَّه على محمّد و آله أجمعين » كتبه العبد سنة 1084 . وى بنا بر احتمال بسيار قوى ، فرزند على اصغر بن محمّد يوسف قزوينى است كه خود ، عالمى فاضل و محقّقى ماهر است و داراى تأليفات فراوانى از جمله ، شرح بر كتاب المُجمل ملّا خليل قزوينى و حواشى بر الشافى ملّا خليل قزوينى است « 1 » كه اين نسخه ، مبناى اصلى اين پژوهش قرار گرفته و به عنوان نسخهء اصل ، معرّفى شده است . از جمله ويژگى ديگر آن ، حاشيه‌هاى عالمانه‌اى است كه بر اين نسخه ديده مىشود . از قبيل : 1 . حاشيهء « محمّد مهدى » كه پيش از اين ، به آن اشاره شد و با عبارت « كذا فى هامش الأصل » مشخّص شده است . 2 . حاشيهء ميرزا رفيعا نائينى .

--> ( 1 ) . رياض العلماء ، ج 5 ، ص 192 .