ه . خوف به اندازهء علم و معرفت گفتيم كه خوف ممدوح ، برخاسته از معرفت انسان ، به عواقب امور و آينده‌نگرى است . نويسنده در اين بخش ، نقل قول‌هايى از كتب اخلاق و تفسير آورده و همان نتيجه‌اى را كه در بخش دوم گرفته ، اين جا نيز تكرار كرده است : « خوف از خدا ، مولود معرفت و شناخت اوست » . منتها در اين بخش ، به صورت مفصّل‌ترى ، اين بحث را مطرح نموده است ( البته جا داشت كه اينها را در ادامهء همان بخش دوم مىآورد ) و ما با ذكر حديث از الكافى و يك حديث از نهج البلاغة ، اهمّيت موضوع و ارتباط با معرفت را نشان مىدهيم . امام صادق عليه السلام بنابر نقل كلينى مىفرمايد : من عرف اللَّه خاف اللَّه و من خلف اللَّه سَخَتْ نفسه عن الدنيا ؛ « 1 » هر كس خدا را بشناسد ، از او مىترسد و كسى كه از خدا بترسد ، نفْسش در رها كردن دنيا سخاوتمند مىشود . نيز آن حضرت مىفرمايد : من خاف اللَّه خاف منه كلّ شىء و من لم يخف اللَّه أخافه اللَّه من كل شىء ؛ « 2 » هركس از خدا بترسد ، همه چيز از او مىترسد و هركس از خدا نترسد ، خدا او را از همه چيز مىترساند . در اطراف عرش ، فرشتگانى هستند كه « مخلخلان » ناميده مىشوند . از چشمان آنها تا روز قيامت ، چون جويبار ، اشكْ جارى است و از خوف خدا ، مانند شاخه‌هايى كه باد ، آنها را متمايل كرده باشد ، خم شده‌اند . خداوند متعال به آنها مىفرمايد : فرشتگان من ، چه چيز شما را مىترساند ؟ آنها در پاسخ مىگويند :

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 68 . ( 2 ) . همان جا .