قسمتى از مكان ، نسبت قسمت ديگرى كه در آن ايستاده است ، خالى شمرده مىشود ، در حالى كه نسبت خدا به همهء مكان‌ها مساوى است . افزون بر اين ، ممكن است مراد از آن ، درجهء رفيعى باشد كه خداى سبحان از تقدّس و تنزّه و تجرّد دارد ، و نسبت دادن قيام به خداى متعال ، مستلزم جدايى او از تجرّد و تقدّس و تنزّه اوست . جملهء « فى شىءٍ من الأركان » ، به معناى اجزاى وطن و نواحى و جوانب و يا اركان خلقت است ، و جوارح ، يعنى اين كه خداى سبحان ، سرش يا چشمش يا دستش را حركت دهد . منظور از « بلفظ شقّ فم » ، لفظى است كه از دهان خارج مىشود . « 1 » بررسى سند در كتاب مرآة العقول ، اين حديث ضعيف شمرده شده است . « 2 » اين حديث ، به دليل عبارت « رفعَهُ » در اوّل سند ، مرفوع است و افزون بر اين ، به دليل ضعف برخى رجال آن ، ضعيف هم هست . گذشت كه حسن بن راشد ، همان « حسن بن اسد » است « 3 » كه خود ، ضعيف است و از ضعفا نيز روايت كرده است . « 4 » البته يعقوب بن جعفر را ثقه دانسته‌اند . « 5 » حديث سوم وَ عَنْهُ عَنْ محمّد بن أبى عبداللَّه عَنْ محمّد بنِ إسْماعيلَ ، عن داوودَ بْنِ عَبْداللَّه عَنْ عَمْروبْنِ محمّدٍ ، عَنْ عيسى بن يُونُسَ ، قالَ : قالَ ابْنُ أبِى الْعَوْجاءِ لِأبى عبد اللَّه عليه السلام فى بَعْضِ ماكانَ يُحاوِرُهُ : ذَكَرْتَ اللَّه فأحَلْتَ عَلى غائبٍ . فقال أبو عبداللَّه : « وَيْلَكَ ،

--> ( 1 ) . مرآة العقول ، ج 2 ، ص 66 . ( 2 ) . همان جا . ( 3 ) . معجم الرجال ، ج 5 ، ص 274 . ( 4 ) . همان ، ص 211 . ( 5 ) . همان ، ج 21 ، ص 141 .