كه حتى پس از ظهور نيز وجود داشته باشد . ب . اختلاط سبب با حديث يا آيه : قبلًا گفته شد كه ممكن است مورد صدور ، با حديث ، خلط شود ؛ امّا در بارهء آيات قرآن ، چنين احتمالى راه ندارد ؛ زيرا نصّ و متن قرآن ، كاملًا مشخص است . ج . استقلال آيات از اسباب : متن قرآن ، كاملًا مستقل است و در بين آيات آن ، اسباب نزول ذكر نشده است ؛ امّا در بين احاديث ، اين چنين نيست . د . تعبير : درباره اسباب نزول قرآن ، تعابير مشخصى وجود دارد . مانند : « نزلت فى كذا » و « نزلت هذه الآية فى كذا » ؛ « 1 » اما دربارهء با مورد صدور حديث ، هيچ تعبير خاصى ذكر نشده است . فصل چهارم رساله ، اختصاص به شباهت‌ها و تفاوت‌هاى مورد صدور احاديث و اسباب نزول آيات قرآن دارد كه نويسنده ، مواردى را برشمرده است ، ولى بهتر اين بود كه اين فصل را قبل از فصل دومِ رساله ، جاى مىداد ؛ چون در واقع ، بيان اين شباهت‌ها و تفاوت‌ها ، جنبهء مقدّمه‌اى براى شناخت مباحث و موضوعات مورد صدور احاديث دارد . پس ذكر آنها در اواخر رساله ، مطلوب نيست . علاوه بر اين كه قرآن‌پژوهان ، بين اسباب نزول و شأن نزول آيات ، تفاوت‌هايى قايل شده‌اند « 2 » كه در رساله مذكور ، اگر توجّه به اين تفاوت‌ها مىشد ، برخى مطالب اين فصل ، به گونه‌اى دقيق‌تر نوشته مىشد . فصل پنجم : موضوعات موارد صدور احاديث كتاب « الكافى » پس از آگاهى از مورد صدور احاديث و مباحث مربوط به آن ، نويسنده ، الكافى را كه حاوى نمونه‌هاى متعدّدى از احاديث داراى مورد صدور است ، بررسى كرده كه گزارشى از آن آورده مىشود :

--> ( 1 ) . اسباب النزول ، ص 171 . ( 2 ) . التمهيد ، ج 1 ، ص 254 .