درخواست حاجت از پيامبر و توسل نمودن به او و خواندن او به‌هنگام نياز شرك است . همچنين خواندن و درخواست حاجت از پيامبران ديگر و اولياء و صالحان و توسل كردن به ايشان را شرك مىپنداشت . او گمان مىكرد كه هركس چيزى را به غير خدا نسبت دهد ، حتى اگر نسبت مجازى و غير حقيقى باشد ، مشرك خواهد بود . مثلًا اگر كسى بگويد فلان دارو براى من سودمند بوده است يا فلان دوست به‌هنگام نياز و درخواست يارى از او ، به من يارى كرده است ، چنين شخصى به خدا شرك ورزيده است . او براى اثبات عقايدش به ادله‌اى تمسك مىجست كه آن ادله نمىتوانند هيچ‌يك از عقايد او را اثبات كنند ، او سخنانى مىگفت و تعبيراتى به‌كار مىبرد كه مردم عوام را بفريبد و آنان را پيرو خود بسازد او در مورد عقايدش كتاب‌هايى نيز نوشت و توانست مردم عوام را فريب داده و آنان را با خودش همفكر كند