أبو العلماء العظام و فخر الفضلاء الكرام از افاضل معاصرين « ح مل » . عالم ماهر در عربيت و رياضى و حكمت و احاديث ، صاحب رسالهء وجيزه است در مسائل توحيد و رساله‌اى در رياضى و حواشى بر تعليقات ميرزا رفيعا نائينى . وفات كرد به مرگ فجأة سنهء 1092 « 1 » و او پدر سيد ابراهيم است كه گذشت ترجمه‌اش . محمّد بن معصوم الرضوي المشهدي المعروف ب « السيد القصير » « 2 » سيد سند و عالم مؤيد و فقيه كامل مسدد از اجلهء افاضل سادات رضويه ارض اقدس بود . والدش حاج ميرزا معصوم نيز عالمى زاهد و فاضلى عابد و از مردم اعتزال جسته و به هيچ‌وجه متصدى حكومات و مرافعات نمىگشته و مىفرموده كه ، من خود را گويا در كنار جهنم مىبينم . در سنهء 1232 وفات كرد و در كفشگاه صحن عتيق رضوى مدفون گشت . و نجل جليلش حاج سيد محمد مذكور در عتبات عاليات تلمذ كرده بر استاد بهبهانى و علّامهء طباطبائى و آشيخ جعفر نجفى . پس از مراجعت از عتبات عاليات به مشهد مشرف گشته و چهار سال در مدرسهء بالاسر مشغول افاضهء فنون فقهيه بوده . پس مسافرت كرد به اصفهان و در آن‌جا زوجه‌اى اختيار كرد . خداوند پسرى به او عنايت فرمود موسوم به « آقا ميرزا حسين » فاضل و عالم و فقيه . و بعد از چند سالى از اصفهان به مشهد مراجعت كرد و ملجأ مردم گرديد و در آن اعوام ، حج بيت اللّه الحرام گذاشت و مكرر به زيارت عاليه تشرّف مىجسته تا در آخر عمر مبتلا به فلج شد . به تهران سفر كرد براى معالجه و معالجه نشد چون از معالجهء خود مأيوس شد به عزم تشرف به اعتاب مقدسه از تهران حركت كرد ، در قم وفات نمود . و اين در سنهء 1255 بود . پس جنازه‌اش را به ارض اقدس حمل كردند و در جوار امام مطهّر ما بين مسجدين پشت سر و بالاسر به خاك سپردند . و جماعتى از بركات آن

--> ( 1 ) . بين سال‌هاى 1091 - 1099 درگذشته است ( 2 ) . در مورد سيد قصير به اين منابع نيز مىتوان مراجعه كرد : الكنى و الألقاب ، ج 2 ، ص 339 ؛ ريحانة الادب ، ج 3 ، ص 137 ؛ مكارم الآثار ، ج 5 ، ص 1487 ؛ الأعلام ، ج 7 ، ص 326 ؛ الذريعه ، ج 2 ، ص 242 ؛ امل الآمل ، ج 2 ، ص 317 ؛ مصفى المقال ، ص 444 ؛ احسن الوديعه ، ج 1 ، ص 15 ؛ الفوائد الرجاليه ، ج 1 ، ص 69 ( مقدمه ) ؛ هدية الاحباب ، ص 156 ؛ در پاورقى فهرست كتابخانه رضويه ، ج 5 ، ص 460 آمده است كه جهت شهرتش به قصير براى امتياز از ميرزا محمد رضوى است كه او نيز از خاندان مؤلّف و مجاز از او بوده