الحاج ميرزا حسين النورى . نوّر اللّه مرقده الشريف . ولادتش در شنبه يازدهم شوال سنهء 1201 و وفاتش در ربيع الأوّل سنهء 1263 در سعادت آباد واقع شده . جنازه‌اش را به نجف اشرف حمل كردند و در وادى السلام دفن نمودند . شيخ مرحوم در دار السلام اشاره به حال او نموده و فرموده كه ، حق تعالى الطاف خفيه نسبت به ايشان بسيار فرموده ، بزرگ‌تر از همه آن‌كه ، والدش آميرزا على محمد و جميع اقرباى او از اعوان و حواشى سلطان بودند و مستخدم دولت و در شغل حساب و ثبت در دفاتر بودند ، حق تعالى راغب گردانيد او را به تحصيل علم و اجتناب از جراير ، پس پيوسته به مدارس و محافل اهل علم مىگريخت و هرچه او را جذب مىكردند فايده نمىكرد تا آن‌كه فرار كرد به جانب اصفهان و چند سالى در آن‌جا توقف فرمود و تلمذ كرد بر جماعتى از علما كه از جمله حكيم معروف ملا على نورى بوده . پس مسافرت كرد به عتبات عاليات و تلمذ كرد بر سيد فقيد آسيد محمد ، نجل مرحوم آسيد على صاحب رياض . پس از تكميل خود رجوع كرد به وطن و مشغول شد به تأليف و ترويج شرع منيف و در آن وقت به سى سال نرسيده و جمع شده بود در او تحقيق و سرعت كتابت و زهد و بحث و مرافعه در مكانى كه منحصر بود عالم به وجود او و توجه مىكرد از امور طلاب به نحوى كه فارغ البال مشغول به تحصيل بودند و ايشان زياده از سى نفر بودند و مقدم مىداشت ايشان را بر اهل و عيال و تعليم فرمود عوام را مسائل اصوليه و فروعيه و غير ذلك از سنن شرع و شعار دين . پس شيخ مرحوم مصنّفات والد محقّق خود را شمرده كه از جمله شرح ارشاد است در چهارده مجلد و كتاب‌هاى ديگر در فقه و اصول ، و ماتمكده در مقتل به فارسى منظوم و منثور ، و مجموعه قصايدى در مراثى . پس فرموده كه ، آن مرحوم حاضر الجواب و طليق اللسان و خوش محضر بود و كسى در مناظره بر او غلبه نمىكرد و اكثر سنن و آداب شرعيه از او فوت نشد ، و مستوحش بود از لذايذ و زينت دنيا و رقيق القلب و باكى العينين بود . و كان رحمه اللّه واعظا لغيره بأفعاله و أقواله ، داعيا إلى اللّه بمحاسن أحواله ، حسن الخلق ، جيّد الخط ، سريع الكتابة ، كثير الحافظة ، شديدا على الفساق و الظلمة ، و كان من عذاب اللّه تعالى عليهم في الدنيا لا يرى لهم مالا إلّا يأخذه منهم به قدر الإمكان و يثب في الفقراء و المساكين ،