بناى كوچكى ، كنار نهر دجله ، واقع بود كه يك اتاق مربع شكل و گنبدى نيز داشت . مردم آن را زيارت مىكردند و پيرمردى كه خادم آنجا بود ، با درآمد نذورات و كمك‌هاى مردم ، زندگى خود را مىچرخاند . در سال 1310 ه - . ق ، ابوالهدى افندى صيادى ، متوفاى 1328 ه - . ق ، نامه‌اى براى تجديد بناى اين آرامگاه ، براى سلطان عبدالحميد عثمانى مىنويسد و موافقت ساخت آرامگاه را مىگيرد . « 1 » پس از آن ، اين بناى باشكوه ، ساخته و بارها بازسازى شده و توسعه يافته است . « 2 » درباره شخص مدفون در اين آرامگاه ، ميان مورخان و عالمان انساب و نويسندگان معاصر ، اختلاف است كه در اينجا ، به بررسى اقوال مختلف مىپردازيم . 1 - على بن امام محمد باقر ( ع ) شايد نخستين بار ، اين ادعا را صفىالدين محمد بن تاج‌الدين على ، معروف به ابن طقطقى حسنى ( متوفاى 709 ه - . ق ) مطرح كرده و نوشته است : « علي بن محمد الباقر ( ع ) . . . كان له بنتاً اسمها فاطمة تزوّجها الكاظم ( ع ) و قبر على هذا ببغداد بالجعفرية ظاهر سور بغداد » « 3 » ؛ « على بن امام محمدباقر ( ع ) ، يك دختر به نام فاطمه داشت كه با امام كاظم ( ع ) ازدواج نمود و قبر وى ، در جعفريه بغداد ، آشكار است » .

--> ( 1 ) . العقد اللامع بآثار بغداد والمساجد والجوامع ، صص 396 و 397 . ( 2 ) . معجم المراقد والمزارات فى العراق ، ص 271 . ( 3 ) . الاصيلى ، ص 147 .