در زمانى كه شهر مذار ، آباد بود ، اين مرقد از رونق بسزايى برخوردار بود . پس از بين رفتن مذار ، زيارتگاه عبيدالله ، نزديك به 650 سال متروك ماند ؛ تا اينكه در نيمه قرن هجدهم ميلادى ، جماعتى از قبيله عنزه بكرى عدنانى ، در آنجا مستقر شدند و به ترميم و بازسازى بناى مرقد عبيدالله پرداختند . بناى بقعه ، مستطيل شكل و مساحت آن ، 260 متر است . صحن وسيعى نيز به مساحت 1450 متر ، بقعه را دربرگرفته و دو طرف آن ، حجره هايى براى اسكان زائران ، ساخته شده است . پس از ورود از مدخل اصلى كه در جانب جنوب قرار دارد ، رواقى به ابعاد 21 * 5 متر ، مشاهده مىشود كه پس از عبور از آن ، به اتاق مرقد متصل مىشود كه مربع شكل و هريك از اضلاع آن ، هفت متر است و داراى چهار در ورودى ، در چهار جهت مىباشد كه به رواق‌ها و نمازخانه‌ها متصل مىشود . اتاق مرقد ، با كاشىهاى ساخت كربلا ، زينت يافته است . روى قبر ، ضريح فلزى قرار دارد كه بخشى از آن ، از چوب ساج است . گنبد بنا كلاه خودى شكل و به قطر شش متر و ارتفاع يازده متر از سطح زمين است . اين بنا در سال 1999 م ، بازسازى شده است . « 1 » « لسترانج » ، درباره اين زيارتگاه مىنويسد : مذار ، در زمان فتح اسلام ، شهرى بزرگ بوده و آن ، مركز ميسان است كه به دشت ميسان نيز معروف است ، آنجا آرامگاه آباد بزرگى است كه در آن ، ضريح عبيدالله بن على بن ابى طالب ( ع ) قرار دارد و همچنان آرامگاه عبيدالله بن على در

--> ( 1 ) . معجم المراقد و المزارات فى العراق ، صص 293 و 294 ؛ مراقد المعارف ، ج 2 ، صص 49 و 50 .