عبد الكريم ايروانى كه از اعاظم اصوليين عصر بود استفاده نمود . آن گاه به اصفهان رفت و حدود سه سال از محضر علامه شيخ محمد تقى رازى بهره برد . پس از آن به عتبات عاليات هجرت كرده و در درس آيات عظام : صاحب « جواهر » ، شيخ حسن كاشف الغطاء و صاحب « فصول » شركت كرده و سرانجام در سلك شاگردان آقا سيد ابراهيم قزوينى صاحب « ضوابط » درآمد و تا آخر عمر وى در مجلس درس فقه و اصول او حاضر گشته و به استفاده پرداخت . صاحب « ضوابط » چند ماه قبل از فوت در اجازه اى كه براى شاگردش نوشته است از او با عنوان : « جناب العالم الفاضل والعامل الكامل ، بحر الحقايق وكنز الدقايق ، منبع الإفاضات وينبوع الفيوضات ، علامة الآفاق ومقيّد شوارد المنقول والمعقول علي الإطلاق ، الولد العزيز الروحاني والمحقق الذي ليس له ثاني ، جناب الحاج ميرزا محسن الأردبيلي » ياد كرده و مى نويسد : « فإذا حكم به حكم الله سبحانه وجب القبول ، وكان الردّ عليه ردّاً علي الله وعلي الرسول صلي الله عليه وآله » . او پس از ارتحال استاد در سال 1262 ق به وطن بازگشت و زعامت دينى مردم را به عهده گرفت . وى داراى ثروت عظيم و اولاد فراوان ، و در جود و سخاوت بى همتا بود . اخلاص او با اهل بيت عليهم السلام بدان پايه بود كه وصيت كرد پس از مرگ او را در كفش دارى حرم مطهر حضرت سيد الشهداء عليه السلام دفن كنند ، به نحوى كه پاى زوار بر سينه او قرار گيرد . « 1 » در زمان حيات نيز حسينيه اى با بنايى عالى و واجد

--> ( 1 ) . در وصيت نامه اين عالم ربانى آمده : « به جرأت تمام و تمام جرأت قسم مى خورم ، والله العلى الغالب ! همگى عزّت و دولت و شوكت و احترام حقير به سبب اخلاص و ارادتم بود كه به اين بزرگوار ، فرزند صديقه كبرى ، روحى و روح آبائى وامهاتى وأولادى له الفداء داشته و دارم » .