الخصائل ، عديم النظير ، معدوم المثل ، مفقود الشبيه ، مقصور الأمل ، ممتنع المدح ، محال الوصف ، الشيخ محمّدتقي النجفي » . « 1 » مقامات معنوى : آية الله آخوند ملا عبد الكريم گزى مى نويسد : « جلالت شأن ومقام آن بزرگوار در علم و عمل محتاج به بيان نيست . مجاهدات و رياضات و كمالات نفس آن بزرگوار و بعضى استبصارات و ختومات از او در نزد اهل معرفت معروف است » . « 2 » به نوشته نواده او محمّد باقر الفت : وى يك قسم از ميل ومذاق عرفانى و اشتغال به سير وسلوك طريقت نيز داشته و نسبت به شخصى از مردان راه ، موسوم به درويش كافى كه سيّدى گوشه نشين در قصبه نجف آباد بوده ارادت مى ورزيده است . « 3 » الفت مى نويسد : شرح طريقت و احوال زندگانى درويش مزبور را كاملا نمى دانم ، اين قدر معلوم است كه او سيدى به جلالت قدر معروف ، ساكن نجف آباد بوده ، اولادش هنوز در آن حدود هستند . شيخ محمّد تقى همه هفته از شب پنج شنبه تا عصر جمعه را محض ملاقات اين درويش به نجف آباد مى رفته . انس و الفت اين دو نفر به يكديگر ، يعنى طرز ارادت كيشى يك نفر مجتهد زمان نسبت به يك درويش بى سواد هنوز بر زبان ها به غرابت ياد مىشود . به نوشته الفت : علاقه مندى شيخ محمّد تقى به مراتب سير و سلوك در حدى بوده كه بعضى از كتاب هاى شيخ عطار را به خط خود نوشته است . الفت مى گويد : نظر به اين كه درويش مرقوم را جز يك نفر عابد گوشه نشين نيافته ايم ، مريدان او را اهل طريقت نمى توان شمرد . بلى تصديق مى كنم كه بعد از شيخ محمّد تقى ، اولادش اغلب ميل به سير و سلوك مى نموده اند . عارف كامل حاج شيخ حسنعلى اصفهانى نخودكى نيز مقامات بلند معنوى درويش كافى و ارادت اين دو مجتهد بزرگ به او را تأييد كرده و مى نويسد : در اين اواخر شاه

--> ( 1 ) . شرح حال دانشمندان گلپايگان ج 3 ص 359 . ( 2 ) . تذكرة القبور ص 45 . ( 3 ) . نسب نامه الفت نسخه خطى .