مى فرمود . وى در ابتداى جوانى از مشهد خراسان به اصفهان آمده و در مدرسه شاهزاده ها منزل ساخته ، سال ها مشغول تدريس شد و علماى مبرّزى از شاگردان او در حكمت و فقه و مخصوصاً طب در اصفهان پيدا شدند كه مى توان گفت : طبقه اطباى قديم دوره اخير در اصفهان و غيره همه از شاگردان او بودند . « 1 » علامه طهرانى درباره او مى نويسد : « عالم محقّق وفقيه أصولي ذو تبحّر واطلاع واسع في أكثر الفنون الاسلامية . كان مشهوراً بالمقدرة التامة علي تدريس القانون للشيخ الرئيس ابن سينا . كان في اصفهان و من مشاهير المدرّسين فيها . تلمّذ علي العلامة الشيخ محمد تقي الاصفهاني صاحب الحاشية المعروفة علي « المعالم » والحاج محمد إبراهيم الكلباسي صاحب « الإشارات » . وقرأ عليه أستاذنا شيخ الشريعة الاصفهاني أيام اشتغاله باصفهان وكان يثني عليه كثيراً » . « 2 » شيخ عبد الحسين حلّى در شرح حال استاد خود شيخ الشريعة اصفهانى مى نويسد : « قال شيخنا عن المولي عبد الجواد هذا : إنه متقن فقيه أصولي مشارك في كثير من الفنون ، إلا أنّ رغبة المشتغلين يومئذ كانت حضور تدريسه لقانون الشيخ الرئيس أكثر من باقي دروسه » . وفات او در سال 1281 ق واقع شده ، مادّه تاريخ او چنين است : « 3 » « مات الجواد ومات العلم والعمل » و از شاگردان اوست : ميرزا ابو الحسن جلوه ، « 4 » كه به نوشته حاج ميرزا حسن خان

--> ( 1 ) . رجال و مشاهير اصفهان ص 211 . ( 2 ) . الكرام البررة ج 2 ص 703 - 702 . ( 3 ) . تاريخ اصفهان و رى ص 275 . ( 4 ) . جابرى در « تاريخ اصفهان و رى » ذيل وقايع سال 1316 ق مى نويسد : رحلت مرحوم آقاى آقا ميرزا ابوالحسن جلوه حكيم مشائى معروف كه سال ها در خدمت مرحوم ملا عبد الجواد خراسانى با پدر بنده همدرس و تحصيل معقول مى نمودند . اوايل عمر هم خدمت مرحوم آقا ميرزا حسن حكيم رسيده ، بعد در طهران به مسند افادت نشسته ، و حاشيه بر « اسفار » نوشته . بزرگانى خدمتش رسيده ، طبعى و نظمى روان داشت ، به سبك ناصر خسرو و خوش سليقه ، كه بيشتر الفاظ پارسى روان آورده . هر شعرى گفتى براى پدرم نسخه فرستادى . در اين چكامه اش حقايقى است : رنجه شد اين زنده جانم از تن مردار * مردارى تن مرا فكند در آزار دوستى ضد به ضد نزايد جز رنج * رنجش جان را ز تن نشايد انكار