1 : ابراهيم تبريزى « 1 » ( سده‌ى 13 ق ) ميرزا ابراهيم ، فرزند عبد الجليل وزير تبريزى ، در سده‌ى 13 ق ديده بر جهان گشود . تحصيلات خود را در اصفهان و سپس در عتبات عاليات به فرجام رساند و راهى تبريز شد . شيخ احمد احسائى و سيد كاظم رشتى برجسته‌ترين اساتيد وى بودند . نامبرده در شمار دانشمندان شيخى مسلك قرار داشت و از دانش خوبى بهره‌مند بود . منشىگرى در دستگاه اجرايى قائم مقام فراهانى را پيشه‌ى خود ساخت و در كنار كارهاى اجرايى به نگارش كتاب و سرودن اشعار به دو زبان فارسى و عربى پرداخت . نمونه سروده اى همايون خطه‌ى تبريز ، اى فخر البلاد * چند داد ايزد تو را اين وسعت و اين حوصله تا مقر شوكت شه شد زمينت از شرف * برتر از اوج سماوات آمدى صد مرحله چندگه بهر تفرج شاه گشت ار از تو دور * شاد باش اكنون به سويت باز گردد خوش دله

--> ( 1 ) ) با مولانا مالك قزوينى ديلمى خوشنويس و شاعر سده‌ى 10 ق خلط نشود . درباره‌ى دومى مراجعه كنيد به : تحفه سامي 136 ؛ روضات الجنان 1 / 369 ؛ مفاخر آذربايجان 3 / 1426