مجموعة مؤلفين
318
پنج سفرنامه يا سفر به اقليم عشق ( فارسى )
به فرموده خود حضرت اتابك ، طرح مذاكره شد ، مرخصى حاصل نموده و از ريوند حركت كرده . شب 27 به قلعه سود خر « 1 » به خانه كربلايى محمد نام كه همان شب از كربلا آمده بود وارد شديم و نهايت پذيرايى را بجاى آورد . و از آنجا حركت نموده . [ استقبال مردم روستاى بهمن آباد از زائران ] روز 27 [ رمضان ] : به قريه بهمن آباد « 2 » به خانه كربلايى نبى نام ، ورود نموديم . ارزاق در اين قريه به نهايت فراوان وارزان خريده شدند بدين قرار ، كه نان يك من و نيم ، جو دو من و نيم ، بيده ، هم دو من و نيم و گاه دوازده الى پانزده من و هندوانه يك من ، شش قران بود . و اهالى اين قريه از اناث و ذكور به نهايت رئوف و مهربان و چشم و دل پر و غريب دوست بودند و بسيار خوش گذرانيديم . يوم 28 [ رمضان ] : سه ساعت از آفتاب گذشته ، از آنجا حركت و روانه عباس آباد غلامان « 3 » شديم ، اهالى اين قلعه كه صداى زنگ مالها و آواز چاوش ما را شنيدند ، قريب به نيم فرسنگ استقبال آمدند و هر كدام به خانه خود ما را دعوت مى نمودند . آخر الامر ، محض آنكه دلگيرى در ميان آنها رخ ندهد به رباط شاه عباسى « 4 » كه بهترين رباط است فرود آمديم و شب را بوديم . روز 29 [ رمضان ] : اول آفتاب ، بنده به شكار كبك رفتم و خيلى سرگردان شدم ، [ 5 ] اماچون صبح هوا سرد بود كبك نديده از كوهسار مراجعت نمودم ، ناگهان در بين راه يك مرغابى را در هوا ديدم كه خيلى هم دور به نظرم آمد ، توكلى ، تفنگى به جانب او رها نمودم ، چون اجلش سرآمده بود تير مذكور خطا نشده مرغابى را از آسمان به زمين انداخته سرش را بريدم از اين تفنگ اندازى جمعى تحسين گفتند .
--> ( 1 ) . سودخر يا « صدخرو » يا « سد خرو » دهى است از دهستان كاه بخش داورزن ، كنار جاده سبزوار ، شاهرود در 55 كيلومترى سبزوار و چون معناى « خرو » باغ است چنين برداشت مىشود كه اين آبادى صدباغ داشته است . ر ك ، عمادى پور ، ( 2 ) . روستايى در 70 كيلومترى غرب سبزوار ، بين مزينان و سويز ، از توابع بخش داورزن . و يكى پديا دانشنامه آزاد ( 3 ) . اين روستا در 127 كيلومترى شرق شاهرود واقع شده است . و در دهستان ميامى و در مسير جاده تهران ، مشهد بعد از داورزن به سمت شاهرود قرار دارد . بنى اسدى ، ص 388 و حقيقت ، ص 260 . ( 4 ) . اين بنا از جمله بناهاى دوره صفوى است كه در روستاى عباس آباد و در 135 كيلومترى شرق شاهرود واقع شده است . بنى اسدى ، ، ص 388