علامه جلال الدين همايى مى نويسد : آقا حسين و پسرش آقا جمال هر دو حقّاً از مفاخر علمى شيعه اماميّه محسوب مىشوند و مخصوصاً بعد از عصر شيخ بهايى تاكنون كمتر عالمى از طبقه علما و پيشوايان مذهبى به جامعيّت اين دو نفر ، خصوصاً آقا حسين كه به عقيده نگارنده از هر جهت بر آقا جمال تقدّم دارد ظهور كرده است . معلومات اين پدر و پسر منحصر به فقه و اصول و حديث و دانستن زبان عربى نبود ، بلكه در فلسفه و كلام و ساير علوم عقلى و همچنين در فنون ادبى و ذوقى و قدرت انشاء به هر دو زبان فارسى و عربى نيز كاملًا دست داشتند ، و آثارى از خود به هر دو زبان باقى گذاشتند كه از جهت علمى گذشته ، در نظر ادبى هم واقعاً در خور اهميت است . خصوصاً آقا حسين در نظم فارسى در رديف علماى شاعر محسوب مىشد و بعضى آثار از وى در تذكره‌ها باقى مانده كه دليل بارزى بر پختگى و لطافت طبع اوست . آقا حسين به شخصيت علمى و اخلاقى خود ، فلسفه و علوم عقلى را از تهمت بىدينى و بد اعتقادى عوام نجات داده ، علماً و عملًا ثابت كرد كه حكمت و فلسفه به هيچ وجه با بد دينى و سست اعتقادى ملازمه ندارد و از اين راه خدمتى بزرگ انجام داد كه در تاريخ اين علوم بسيار قابل توجّه و اهميّت است . « 1 » مولانا محمد تقى مجلسى اجازه مفصلى در سال 1062 براى آقاحسين نگاشته است . در بخشى از اين اجازه چنين آمده است : « ثمّ إنّى لمّا تشرّفت برهة من الزمان بصحبة العالم الفاضل العامل الكامل ، ذى النفس الطاهرة الزكية ، والهمة الباهرة العلية ، والأخلاق الزاهرة الملكية ، جامع المعقول والمنقول ، حاوى الفروع والأصول ، المترقّى من حضيض التقليد إلى أوج اليقين ، حلال المشكلات برأيه الصائب ، كشّاف المعضلات بنظره الثاقب ، مستجمع الكمالات والمناقب ، العلامة الفهامة ، اللوذعى الألمعى ، آقا حسين ، ابن الفاضل الكامل التقى النقى جمال الدين

--> ( 1 ) . تاريخ اصفهان ص 155 - 150 .