« نمل » گويد همچو انسان بهر پيغمبر « قصص » * « عنكبوت » وخانه‌اش أوهن چو بيت كافرين « روم » همچون مور شد پامال جنداللَّه تو * حكمت « لقمان » چه ارزد پيش عقل اولين « سجده » گاه پادشاهان جهان خاك درت * هم ز « احزاب » و « سبا » بر خوان هلاك ظالمين « فاطر » الخلق آن كه « يس » را بود پشت وپناه * از ملائك « صافات » آيد بعون مؤمنين « ص » والقرآن تويى تعيين نماى هر « زمر » * « مؤمن » وكافر جدا از هم كنى از مهر وكين « فصلت » آياته از بهر « شورى » بينهم * تا بر افتد « زخرف » القول غروراً از زمين كور بادا چشم حاسد از « دخان » روز حشر * « جاثيه » گردند هر أمت ز هول يوم دين دور « احقاف » از ميان برد و « محمد » را بداد * « فتح » از انا فتحنا لك از آن فتح مبين حرمت « حجرات » بين و « ق » قرآن مجيد * « ذاريات » آنجا كه في الأرض آية للموقنين « طور » تو و « النجم » وجايت قاب قوسين وجود * « القمر » منشق ز اعجاز تو شاه راستين علم القرآن ز « الرحمن » مرادش جز تو نيست * « واقعه » از بعثتت گشته به عالم مستبين چون « حديد » هم نفع زايد از تو هم بأس شديد * بأس از آنِ كافران ونفع از آنِ مؤمنين قد سمع اللَّه قول التي « تجادلك » * سبح للَّه‌تا « حشر » است تسبيحى چنين