دوم - كتاب خدا كه بر انبياء سابقين نازل شده است . سوم - خبر متواتر كه از پيشينيان بايشان رسيده است و ادعا بدون دليل مسموع نيست . پس بمضمون اين آيه بايد عقايد را از روى دليل اثبات نمود . امر چهارم در بيان اينكه مسلمانان بايد خدا را بشناسند مصنف گويد : پس لابد است از بيان نمودن چيزيرا كه بر هيچيك از مسلمين جايز نيست جهل به آن و كسى معذور نيست در ندانستن آن و هركس آن را از درجه و زمرهء خارج كند مستحق عقاب دايم باشد . شارح گويد : چون ثابت شد وجوب تحصيل معرفت به آنچه گذشت بدليلى كه بيان شد . پس واجب خواهد بود بر هر مسلمى كه اقرار بشهادتين نموده است اينكه اينمعارف را هم بداند تا آنكه در زمرهء مؤمنين محسوب شود ، زيرا كه خداوند در كلام مجيد خود فرموده است ( ( قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا وَ لَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمانُ فِي قُلُوبِكُمْ ) ) يعنى اعراب گفتند ايمان آورديم بگو بايشان كه ايمان نياورده‌ايد و لكن بگوئيد كه اسلام آورديم و هنوز ايمان در دلهاى شما داخل نشده است . خداوند عالم نفى فرمود ايمانرا از ايشان با اينكه اقرار داشتند بشهادتين چونكه اسلام ايشان از روى نظر و استدلال نبود . و چون استحقاق ثواب مشروطست بايمان پس كسى كه جاهل باشد باينمعارف مستحق عقاب خواهد بود زيرا كه هركس هيچگونه مستحق ثواب نباشد با آنكه شرايط تكليف در او جمع باشد البته مستحق عقاب خواهد بود باتفاق و اجماع تمام مسلمانان . * * * * *