و صفاتة الثبوتية و السلبية ؛ يعنى : اتّفاق كرده‌اند جميع علما كه واجب است معرفت صفات ثبوتيه و سلبيه . « 1 » مخفى نماند كه صفات ثبوتى هشت است و صفات سلبى نيز « 2 » ، چنانچه مذكور خواهد شد بعد از اين ، إن شاء اللّه تعالى . و ما يصحّ عليه و يمتنع ؛ و اتّفاق كرده‌اند كه واجب است معرفت آن چيزهايى كه صحيح است بر خداى تعالى ، مثل افعال حسنه ؛ و واجب است معرفت آن چيزهايى كه ممتنع است بر خداى تعالى ، مثل افعال قبيحه ؛ و به اين ، اشاره است به بحث عدل به خلاف آنچه در الفيّه واقع است .

--> - تمام مىگويد : « مراد از علما ، جميع علما است » ؛ در حالىكه مىدانيم همهء فقهاى اسلامى بر مسألهء وجوب شناخت خداى تعالى و صفات او اتّفاق‌نظر ندارند ، و در ميان آنها مخالفانى نيز وجود دارند كه نمونهء آنها اشاعره است كه علاوه بر اعتقاد به عدل و امامت ، به وجوب معرفت حقّ تعالى نيز ايمان ندارند و اعتقاد تقليدى را معتبر مىدانند . شارح چنين فرقه‌هايى را ناديده مىانگارد و آنها را از فرقهء جهّال مىداند ؛ امّا مخدوم حسينى كه يقينا شارح نظر او را در اين خصوص ملاحظه كرده است ، علما را به « فرقهء ناجيه » [ - فقهاى اماميّه ] تفسير كرده است و عموميّت لفظ « العلماء » را مبنى بر اين دانسته است كه مخالفان ، عدمشان به ز وجود است . نظر فاضل مقداد نيز ظاهرا همانند نظر شارح است كه « العلماء » را قاطبهء فقهاى اسلام مىداند نه فقط فقهاى شيعه كه حجّيت اجماع هر گروه دليل ويژه‌اى دارد . اجماع فقهاى شيعى كاشف از قول معصوم است و اجماع فقهاى سنّى مبتنى بر حديثى است مروى از رسول اكرم ( ص ) . ( 1 ) . صفات ثبوتيه : كمالاتى است كه براى ذات حق تعالى ثابت است . صفات سلبيّه : كاستيهايى است كه ساحت پروردگار از آنها مبرّا است . ( 2 ) . س : - نيز .