مباشرتا « 1 » مضايقه و خوددارى ننمايند . انتظار بشارت خدمت را از جناب ايشان دارم . موجب مزيد تشكر و تذكر در مظانّ استجابت دعا خواهد بود . زياده تصديع خاطر شريف است ، و السّلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته . در نوشتهء ديگر ، سيد به ميرزا احمد اجازهء اخذ وجوهات شرعى و تصدى امور حسبيّه مىدهد و مضمون اين نوشته نيز ، همچون نامهء فوق ، از ارادت خاصش به ميرزاى بزرگ حكايت دارد . پوشيده نيست كه البته ، خود ميرزا احمد نيز - چنان كه در نوشتهء سيد تصريح شده - از شايستگى علمى و عملى برخوردار بوده و صرف انتساب وى به ميرزاى بزرگ ، باعث صدور اين تأييد نامه نبوده است . متن نوشتهء سيد چنين است : بسم اللّه الرحمن الرحيم الحمد للّه رب العالمين و الصلاة و السّلام على خير خلقه محمد و آله الطاهرين و اللعنة على اعدائهم و مخالفيهم اجمعين . مخفى نماند بر اخوان مؤمنين وفّقهم اللّه تعالى لمراضيه كه جناب مستطاب شريعتمدار ، علم الاعلام ، مروّج الاحكام ، ثقة الاسلام ، آقاى آقا ميرزا احمد دام علاه ، سبط حضرت رضوان مقام آية اللّه العظمى آقاى ميرزاى شيرازى قدّس سرّه العزيز ، كه از هرجهت آراسته و مهذّبند ، از جانب احقر مأذون مىباشند در كافّهء امور حسبيّه كه تصرف در آنها منوط به اذن حاكم شرع است و در خصوص سهم امام عليه و على آبائه الكرام افضل الصلاة و السّلام ، به مقدار ضرورت صرف در معيشت خود نمايند و مابقى را به اين‌جانب رسانيده و قبض الوصول ان را به صاحبانش برسانند . و السّلام على جميع اخواننا المؤمنين و رحمة اللّه و بركاته . ميرزاى شيرازى در شعبان 1291 ق نجف را به مقصد سامرا ترك گفت و تا پايان عمر در آن شهر اقامت گزيد . بسيارى از شاگردان برجستهء ميرزا ( همچون محدث نورى و حاج شيخ فضل اللّه نورى ) نيز به ميرزا پيوستند ، اما سيد ( همچون فقيه هم‌طراز و هم‌روزگارش : آخوند خراسانى ) در نجف ماندگار شد و خاصّه پس از فوت دو مرجع بزرگ عصر ( ميرزاى شيرازى و ميرزا حبيب اللّه رشتى ) در سال 1312 ، حوزه‌اى مستقل تشكيل داد كه به مرور گرم و پررونق گرديد و چندى برنيامد كه « حوزهء درسش ، يكى از مهمترين حوزه‌هاى درس نجف به‌شمار » آمد . « 2 » همچنين ، به موازات رونق حوزهء

--> ( 1 ) . در اصل : مباشرة . ( 2 ) . شرح‌حال رجال ايران ، بامداد ، 6 / 250 - 251 .