دليل دوم : روايات صحاح « ابدؤا بما بدء الله » مرحوم صاحب « رياض » « 1 » براى ترتيب ، به رواياتى كه در مورد دو آيه از آيات قرآن وارد شده است و حكم به لزوم شروع كردن عمل از جايى كه خداوند آن را در كلامش مقدم داشته است كرده است ، استدلال نموده است و اما آن دو مورد عبارتند از : 1 - در مورد مبدء شروع به سعى بين صفا و مروه كه امام عليه السلام فرمود از آنچه كه خداوند در قرآن شروع به آن كرده است شروع كنيد كه مىفرمايد ( إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ ) « 2 » پس بايد از صفا شروع نمود . « 3 » 2 - در مورد شروع در وضوء هم روايات وارد شده است كه هر چه را كه خداوند در آيه وضوء به آن شروع كرده است و آن را مقدم داشته است ، شما هم همانگونه شروع كنيد . كه مىفرمايد ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرافِقِ وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ ) « 4 » « 5 » . لكن شبهاتى به اين استدلال « رياض » توجه پيدا مىكند كه بايد بررسى شوند : شبهه اول در دليل مذكور : با توجه به اينكه مصلحت در دو شىء گاهى در عرض هم است و يا اينكه تفاوت آنها به قدرى نيست كه الزامى باشد ، در اين صورت قرآن چه روشى را در بيان آنها به كار مىبرد ؟ يا اينكه قرآن در چنين مواردى از ذكر آنها خوددارى مىكند ؟ و هر چيزى را كه مقدم بر ديگرى مىدارد نشانه لزوم تقديم آن و مطلوبيت الزامى تقديم آن بر چيز متأخر از آن است ؟ اين مطلب چيز غريبى به نظر مىآيد ! جواب از اين شبهه : ممكن است از شبهه ياد شده بدينگونه جواب داده شود كه

--> ( 1 ) - رياض المسائل 10 : 475 ( 2 ) - بقره : 158 ( 3 ) - وسائل الشيعه ( آل البيت ) ، ج 11 ، ص 214 . كتاب الحج ، باب 2 من ابواب اقسام الحج ، الحديث 4 و 14 ( 4 ) - مائده : 6 ( 5 ) - تهذيب الاحكام 1 : 97 . باب صفة الوضوء ، الحديث 100 و 101