اشتراك است اقتضا مىكند زوجين در منافع متصل و منفصل نيز اشتراك پيدا كنند در حالى كه در روايت هست كه اگر حيوانى مثل گوسفند مهر قرار داده شود و قبل از دخول طلاق واقع شود ، چنانچه آن حيوان در موقع عقد حامله باشد ، حمل نيز مشترك بين زوجين خواهد بود ولى در صورتى كه هنگام عقد حامله نبوده و زمانى كه نزد زوجه مىآيد ، حمل بر مىدارد ، تنها اصل عين يعنى حيوان مشترك بين زوجين است اما حمل منحصراً ملك زوجه مىباشد و مشترك نيست . به هر حال اگر زوج مهريه را پرداخت نكرده بود و طلاق داد ، وظيفه‌اش طبق بيان فوق است و اما اگر پرداخت كرده بوده است به تفصيل ذيل بايد عمل كند . متن شرايع : و لو كان دفعه استعاد نصفه ان كان باقياً أو نصف مثله ان كان تالفا ولد لم يكن له مثل فنصف قيمته . صاحب جواهر بعد از عبارت فوق اضافه مىكند : . . . فنصف قيمته التى هى اقرب شىء اليه و تقوم مقامه عند التعذر . توضيح : تا اينجا حرفى نيست . متن شرايع : و لو اختلفت قيمته فى وقت العقد و وقت القبض لزمها اقلّ الامرين . توضيح : آنچه مورد بحث و اختلاف آراء است ، اين است كه در طلاق قبل از دخول اگر قيمت عينى كه مهر قرار داده شده و تلف شده است ، تفاوت پيدا كرد ، كدام قيمت معيار است ؟ از مشهور نقل شده است كه زوجه بايد اقل الامرين از قيمت هنگام عقد تا زمانى كه عين را قبض كرده ، محاسبه كرده و نصفش را به زوج بپردازد . براى توضيح مطلب ذكر يك مقدمه لازم است ؛ عينى كه به عنوان مهريه در عقد واقع شده و در دست زوجه تلف شده است ، از نظر قيمت‌گذارى به پنج صورت قابل محاسبه است : الف ) قيمت هنگام عقد ب ) قيمت هنگام تسليم عين به زوجه ج ) قيمت هنگام تلف عين در دست زوجه