نذر كردن مرجوح است . يك وقت صحبت بود كه ائمه طاهرين كه نذر مىكردند ، چرا اين امر مكروه را به جا مىآوردند ؟ ديدم كه مرحوم آقاى بروجردى در مسأله ديگرى مطلبى در حاشيه دارد كه آن مطلب پاسخ اين اشكال مىباشد . ايشان بر خلاف آنچه مشتهر است مىفرمايند كه نذر ، مكروه بالذات نيست . نهىهايى كه ائمه اطهار كرده‌اند ارشاد است به اينكه اين تقيدها ممكن است موجب پشيمانى و تبعاتى شود اما اين پشيمانى و اين تبعات در مورد ائمه طاهرين كه به مصالح آگاهند ، وجود ندارد و در مورد آنها مكروه نيست و در مورد كسى كه از طريق معصوم يقين پيدا كرده كه دچار اين تبعات نمىشود مكروه نمىباشد . 3 - در ذيل روايت به فرمايش رسول اكرم صلى الله عليه و آله : « المسلمون عند شروطهم » استدلال شده است . اين نشان مىدهد كه حضرت مىخواهند با تمسك به اين فرمايش ضابطه‌اى ذكر كنند و نمىخواهند يك امر تعبدى محض را بيان كنند . لذا ما نمىتوانيم بر طبق اين روايت موارد نفوذ شرط را منحصر در نذر نماييم . اين تعليل يك نوع تعميمى را مىرساند كه عموم شروط را شامل مىشود و آنها را نافذ مىداند . 4 - اينكه مىگويند متعلق نذر بايد راجح باشد مراد رجحان در ظرف عمل است . لذا اگر فعلى بالذات رجحان نداشت ولى خود نذر كردن موجب شود كه اين فعل در ظرف عمل داراى رجحان شود ادله وجوب وفاى به نذر اين موارد را نيز شامل مىشود . حتى به نظر ما اگر خود أوفوا بالنذور هم رجحان بياورد آن هم اشكال ندارد و در آنجا هم دور نيست . منتها چون طول مىكشد آن را بحث نمىكنيم ولى فعلًا اگر خود صيغه نذر با قطع نظر از وجوب وفا رجحان بياورد شبهه دور وجود ندارد .