8 - موثقه ديگر عبيد بن زرارة عن ابى عبد الله عليه السلام فى المتوفى عنها زوجها و لم يدخل بها ؟ « ان كان سمى لها مهرا فلها نصفه و هى ترثه و ان لم يكن سمى لها مهرا فلا مهر لها و هى ترثه » ، قلت : و العدة ، قال : « كف عن هذا « 1 » » . 9 - روايت ديگر عبيد بن زرارة عن ابى عبد الله عليه السلام قال : فى الرجل يزوج ابنه يتيمة فى حجره و ابنه مدرك و اليتيمة غير مدركة ؟ قال : « نكاحه جائز على ابنه فان مات عزل ميراثها منه حتى تدرك ، فاذا أدركت حلفت بالله ما دعاها الى أخذ الميراث الا رضاها بالنكاح ، ثم يدفع اليها الميراث و نصف المهر . . . « 2 » » . نكته سندى : سند اين روايت كه « الحسن بن محبوب عن عبد العزيز العبدى عن عبيد بن زرارة » است طبق نظر مشهور معتبر است ، « 3 » ولى ما آن را معتبر نمىدانيم . نكات دلالتى : دو مطلب مهم از اين روايت - علاوه بر تنصيف در مهر كه محل بحث است - استفاده مىشود كه عبارتند از : الف . همان مطلبى كه در مكاسب مورد بحث است كه آيا اگر عقد از يك طرف اصيل و از يك طرف فضولى بود ، عقد براى طرف اصيل لازم مىشود و نمىتواند آن را به هم بزند ؟ امام در اينجا مىفرمايد « جائز على ابنه » يعنى نسبت به او نفوذ و لزوم دارد . ب . اين روايت دلالت مىكند بر اينكه اجازه در عقد فضولى در نكاح كاشف حقيقى است نه ناقل ؛ چرا كه با اجازه متأخر آن دختر كه در زمان عقد مدركة نبود ، حكم شده است به ثبوت زوجيت بين آنها از زمان عقد و لذا حكم به ارث شده است . 10 - روايت معتبره عبيد بن زرارة و الفضل ابى العباس قالا : قلنا لأبي عبد الله عليه

--> ( 1 ) جامع احاديث الشيعة 26 : 331 ، ابواب المهور و الشروط ، الباب 31 ، الحديث 6 . ( 2 ) جامع احاديث الشيعة 26 : 331 ، ابواب المهور و الشروط ، الباب 31 ، الحديث 7 . ( 3 ) براى اينكه حسن بن محبوب از اصحاب اجماع است و طبق قول مشهور ، روايات كسى كه از اصحاب اجماع باشد ، صحيح است ، اگر چه اشخاص غير معتبر پس از آنها در طريق روايت باشد .