نظر استاد مد ظله در مورد تمسك به اين روايت ما همان گونه كه عرض كرديم معتقديم كه اين روايت از حيث عقد سلبى آن اطلاق دارد ، ولى از حيث عقد اثباتى آن فاقد اطلاق است . يعنى مثلا منظور از جنون - حال چه در مورد زن و چه در مورد مرد - آيا مطلق جنون است يا جنون خاص كه لا يعقل معها اوقات الصلوات ؟ بنابراين ، نمىتوانيم با تمسك به اطلاق آن اين خصوصيات را نفى كنيم ، زيرا اساساً در مقام بيان اين خصوصيات نيست تا بتوانيم اطلاق‌گيرى كنيم ، پس اينكه اين آقايان به اين اطلاقات تمسك كرده‌اند به نظر ما محل اشكال است . بررسى روايت ديگر روايت ديگر در اين زمينه روايت غياث ظبى مىباشد . عده‌اى مانند فاضل مقداد در تنقيح به اين روايت اشكال سندى وارد كرده‌اند ، ولى جالب است بدانيد كه اين روايت در بسيارى از مباحث آتيه مطرح مىگردد ، در حالى كه گاهى مورد تمسك واقع مىشود و گاهى رد مىگردد تا مصلحت چطور اقتضاء كند ! ما بايد خودمان اين روايت را بررسى كنيم و ببينيم آيا قابل تمسك مىباشد يا خير ؟ در كتاب جامع الاحاديث در بحث « حكم الزوج اذا ظهر عنينا » اين روايت را روايت دوم قرار داده است . در كتاب كافى ، تهذيب و استبصار اين روايت آمده است . البته تهذيب و استبصار از كافى نقل مىكنند و همچنين در كتاب من لا يحضره الفقيه اين روايت را آورده است . صورت روايت چنين است : أبو على الاشعرى عن محمد بن عبد الجبار عن صفوان بن يحيى عن أبان عن غياث الظبى يا عباد الظبى عن ابى عبد الله عليه السلام قال فى العنين اذا علم أنه عنين لا يأتى النساء : فرق بينهما و اذا وقع عليها وقعة واحدة لم يفرق بينهما ، و الرجل لا يرد من عيب » « 1 »

--> ( 1 ) - وسائل الشيعة ، ج 21 ، باب 14 از ابواب عيوب ، ح 2 .