قرار مىگيرد بايد مملوك باشد صاحب جواهر قيد مىزند كه حيث يكون عينا - اگر عين بخواهد مهريه قرار بگيرد بايد مملوك باشد - لذا اعيانى كه ملكيت در آنها نيست مثل خمر و خنزير و يا ملكيت دارد ولى مالك آن غير از زوج است و يا اعيانى كه بدون مالك است مثل زمين‌هاى مباح نمىتواند به عنوان مهريه در عقد متعه ذكر شود . صاحب جواهر اضافه مىكند كه اگر مهريه از غير اعيان بود - مثلا منفعت يا عمل بود - در آن ملكيت لازم نيست . به نظر ما در اين تعبير مقدارى مسامحه وجود دارد زيرا منفعت و عمل نيز مىتواند مورد ملكيت قرار بگيرد مثلا اگر كسى را براى عمل خاصى اجير نمود ، آن عمل را بر عهده اجير ، مالك مىشود و مىتواند آن را به عنوان مهريه نيز قرار دهد ، لذا مىگوييم مراد صاحب جواهر از قيد زدن به اعيان اين بوده كه مىخواسته عمل و منفعت خود زوج را خارج نمايد ، زيرا زوج مىتواند عمل يا منافع خود را به عنوان مهريه قرار دهد هر چند ملكيت اعتبارى بر اعمال خود ندارد - البته از لحاظ تكوينى بر عمل خود مسلط است ولى از لحاظ اعتبار شرعى ملكيت بر آن ندارد لذا به شخصى كه در عملى مهارت دارد نمىگويند اين شخص متمول و ثروتمند است . نتيجه مىگيريم كه در مهريه شرط است كه يا ملك زوج باشد اگر از اعيان موجوده در خارج يا از منافع و اعمال ديگران است و يا صلاحيت به ذمه زوج درآمدن را داشته باشد - هر چند الان در ملكيت زوج نمىباشد - مثل منافع و اعمال خود زوج پس امورى كه خارج از ملكيت است و يا صلاحيت به ذمه زوج درآمدن را ندارد نمىتواند به عنوان مهريه در عقد متعه قرار دهد . « * و السلام * »