مؤمن بودن زوج مىباشد چرا كه در باب ولايت اولياء چه بسا امورى هست كه فى حدّ نفسه در صحت نكاح دخالت ندارد و ليكن چون جزء مصالح و امورىاند كه ولىّ بايد آنها را براى اعمال ولايت خود در نظر بگيرد ، بنابراين اعتبار امرى در مورد ولىّ دليل بر اعتبار آن به طور مطلق " نمىباشد . بله اگر كسى چنين بگويد كه خطاب « لا تزوّجوهم » اعم از اين است كه ولىّ تزويج كند يا خود زن ، به اين بيان كه در موردى كه خود زن با شخص ازدواج مىكند تعبير « زوّج نفسه » به كار مىرود و لذا « لا تزوّجوهم » به معناى « لا تزوّجوا أنفسكن اياهم » است ، و شامل غير مورد ولىّ نيز مىشود . و ليكن اين فرض كه خود دختر مستقلًا اقدام به ازدواج نمايد فرضى است كه كمتر در روايات مطرح شده و ظاهر اين تعابير اين است كه خطاب به اولياء آنهاست . علاوه بر اينكه توجيه « لا تزوجوا انفسكن اياهم » نيز خلاف ظاهر است ، لذا به نظر نمىرسد كه روايت ناظر به غير اولياء باشد . 6 ) اشكال سندى صاحب مسالك بر استدلال به روايت فضيل بن يسار روايت چهارمى كه در مسالك بر استدلال به آن اشكال سندى كرده است ، روايت فضيل بن يسار است : الكافى « عن محمد بن يحيى عن احمد ، عن ابن فضال عن على بن يعقوب عن مروان بن مسلم ، عن الحسين بن موسى الحناط عن الفضيل بن يسار قال : قلت لأبى عبد الله عليه السلام : إن لامرأتى أختا عارفة على رأينا ، و ليس رأينا بالبصرة الا قليل فأزوّجها ممن لا يرى رأيها ؟ قال : لا و لا نعمة إن اللَّه عز و جل يقول « فلا ترجعوهن الى الكفّار لا هن حلّ لهم و لا هم يحلّون لهن » . « 1 » شهيد ثانى مىفرمايد : ابن فضال فطحى است ، على بن يعقوب و مروان بن مسلم

--> ( 1 ) - الوسائل ج 20 باب ( 10 ) من ابواب ما يحرم بالكفر و نحوه ج 4 و الآية فى سوره الممتحنة : 10 .