دشمنان خدا و رسول خدمت نكند و آنها را در مسير دشمنى يارى نكند و كارى كه موجب تقويت آنها در مسير دشمن است انجام ندهد [ لا يوادّهم من معادّتهم ] نه اينكه « خدمت به آنها به خاطر دشمنيشان » ممنوع است بلكه « خدمت به آنها در مسير دشمنى آنها » ممنوع است . بنابراين ، آيه « صاحِبْهُما فِي الدُّنْيا مَعْرُوفاً » تخصصاً از موضوع آيه خارج است و تخصيص در كار نيست زيرا در ذيل آيه محادّه كلمه و لو كان آبائهم دارد و حتى از موادّه و خدمت به آباء نهى مىكند در حالى كه در آيه صاحبهما به مواده و صله رحم به والدين امر مىكند . و بين اين دو آيه تنافى نيست زيرا آيه محاده ناظر به موادّه در مسير دشمنى است و به خدماتى كه موجب تقويت اهل محادّه منجر شود « 1 » نظر دارد اما آيه « صاحِبْهُما » به خدمات بشردوستانه و صله رحمى كه منجر به تقويت دشمنى با خدا و رسول خدا نيست نظر دارد ، پس موضوع دو آيه مختلف است و از اينجا معلوم شد كه آيه ناظر به منافقين نيست بلكه گاهى ضعف ايمان منشأ مىشود كه شخص به خاطر كسب پول و ثروت و يا از روى ترس از دشمن يا عواطف پدرى و خويشاوندى و مانند آن دشمن را در مسير دشمنى با خدا و رسول يارى دهد . آيه شريفه مىفرمايد : ايمان واقعى و درجات بالاى ايمان اقتضا مىكند كه اين خدمات نباشد پس اگر كسى اين خدمات را انجام داد بداند كه مؤمن واقعى نيست و فاسق است و اين كار از مراتب شديد فسق است نه اينكه كافر است و در زمره منافقين است اگر ادعاى ايمان كند . عدم امكان استدلال به آيه محادّه بر حرمت ازدواج با كتابيات ما چه آيه را آن گونه كه صاحب جواهر فرمود و چه آن گونه كه خود اختيار كرديم معنا كنيم آيه محادّه دلالت بر حرمت ازدواج با كتابيات ندارد . زيرا مجرد محبت و مودّت به يك زن كتابيه حرام نيست تا بگوييم چون ازدواج مستلزم محبت است

--> ( 1 ) - چنانچه در جايى ديگر فرموده : لا تعاونوا على الاثم و العدوان ، مائده / 2 ( نگارنده ) .