مطلبى در كتاب درر مرحوم آقاى حاج شيخ در بحث تجرى هست ، ايشان مىفرمايد : بين واجبات و محرمات در قرب به مولى تفاوت وجود دارد به اين صورت كه در واجبات آنچه ثواب دارد و قرب‌آور است اين است كه عنوان واجب محرك انسان براى عمل بشود ولى اگر واجب را انجام داد نه براى اينكه مورد امر مولى است بلكه به جهت ديگر انجام داد ، در اين صورت هر چند امر ساقط مىشود ولى قرب‌آور و ثواب دار نيست . ولى در باب محرمات اين طور نيست ، اگر فعل تحريم شده را انجام داد . هر چند فعلش به خاطر سرپيچى از زجر مولى نباشد و مثلًا به خاطر بىتفاوتى باشد بازهم باعث بعد و دورى از مولى مىشود و عقاب‌آور است ، البته عقاب مراتب دارد ، اگر از روى نافرمانى و بىاعتنايى به زجر و نهى ، آن را انجام داد مرتبه بالاتر عقاب را دارد . حال در آيه مورد بحث هم كه مىگويد مواده با دشمنان خدا و رسول ممنوع است مطلب همين گونه است يعنى مستفاد از آيه اين است كه موادّه با دشمنان خدا به هر نحوى بايد ترك شود خواه دشمنى آنها با خدا و رسول در نظر گرفته شود يا نه ؟ لذا اگر نكاح مستلزم مواده باشد بايد از آن اجتناب كرد و لو اينكه دشمنى آنها با خدا و رسول هم در نظر نبوده و از روى بىتفاوتى ازدواج صورت گيرد . ادامه مبحث در جلسه آينده ان شاء الله . « * و السلام * »