حكم مسأله درّ لبن مىفرمايند اگر شيرى از سينه زن سيلان پيدا كرد بدون آنكه هيچ مباشرتى بين زن و مرد صورت گرفته باشد و بچه از اين شير بخورد نشر حرمت نمىشود و همچنين اگر به طور تصادفى شيرى از سينه مرد سيلان پيدا كند . خوردن از شير بهيمه نيز نشر حرمت نمىكند و اين مسائل بين اماميه محل اتفاق است اما وجه مطرح شدن آنها اين است كه چون بين عامه محل خلاف بوده و تا زمان شهيد اول به آراء فقهى عامه توجه مىشده ، لذا مسائلى كه و لو بين عامه خلافى بوده در كتابهاى ما مطرح شده است . و در اين مسائل ، بعضى از عامه حكم را خيلى وسيع گرفته‌اند و از جهت عدد يا زمان رضاع قيد نزده‌اند و بعضى خوردن شير بهيمه را هم باعث نشر حرمت دانسته‌اند . « 1 » خلاصه اين مطلب بين اماميه مسلّم است كه لبن درّ نشر حرمت نمىكند و لو به مقدار عدد معتبر شير بخورد و عده‌اى دعواى اجماع بر اين مسأله كرده‌اند از جمله در خلاف و غنيه . البته لحن تعبير شيخ به گونه‌اى است كه استفاده مىشود اين حكم را جزء مسلّمات و قطعيات اماميه نمىدانسته و ظاهراً موقع نوشتن مبسوط هنوز به قطعيت نرسيده بود . عبارت ايشان را در سطور قبل خوانديم كه « يقوى فى نفسى » تعبير كرده بود كه اين تعبير را عادتاً در مورد ضروريات فقه يا اجماعيات به كار نمىبرند . البته در ادامه همين عبارت در مورد حكم لبن رجل ، تعبير « بلا خلاف » را به كار مىبرند : ( و اما ان نزل لبن رجل فارضع به مولوداً العدد الذي يحرّم مثله لم ينشر الحرمه بلا خلاف ، فهو كلبن بهيمه ) و ظاهراً مقصود بلا خلافٍ بين المسلمين باشد كه

--> ( 1 ) - حاج شيخ عباس قمى رحمه الله احتمالًا در هدية الاحباب مىگويد : زمانى اطباء براى حاجى نورى خوردن شير الاغ را تجويز كرده بودند . بعدها ايشان مزاح مىكرده كه روى فتواى ابو حنيفه ( ظاهراً ) كُره‌خر خر برادر رضاعى من است . طبق چنين فتوايى بايد حكم كنيم كه مثلًا در زمان قديم كه گاودارها در نجف مىآمدند و عموم طلبه‌ها و غير طلبه‌ها از شير آن گاوها استفاده مىكردند ، همه اهل نجف خواهر و برادر همديگر بوده و عقدشان باطل بوده است . در مورد چنين فتواهايى كه به دليل انقطاع از مبدأ وحى صادر مىشده‌اند امام عليه السلام مىفرمايد : « به مثل هذه الفتيا تحبس السماء مائها » .