2 / 11 / 1381 چهارشنبه درس شمارهء ( 498 ) كتاب النكاح / سال پنجم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس گذشته و اين جلسه : در جلسهء گذشته كلام صاحب رياض را در مورد شيرى كه متعلّق به ولد شبهه است نقل كرديم كه حاصل گفتار ايشان در مقابل كسانى كه به واسطه جريان اصالة الاباحه خواسته بودند حكم به حليت و جواز عقد با بچه‌اى كه شير ولد الشبهة را خورده است بنمايند ، اين بود كه اولًا : اصالت الحلّ معارض است با استصحاب تحريم ترتيب آثار زوجيت كه قبل از عقد ثابت است و بعد از تعارض چون شهرت بر طبق استصحاب تحريم است او بر اصالة الحلّ ترجيح داده مىشود و ثانياً : بر فرض كه شهرت باعث ترجيح نشود و دو اصل بر اثر تعارض ساقط شوند قول به اباحه و جواز تزويج نيازمند به دليل است كه چنين دليلى وجود ندارد كه ما در مقام توجيه كلام ايشان در اين قسمت مسأله علم اجمالى را مطرح كرديم . « 1 » در اين جلسه مجدداً كلام صاحب رياض را مورد مناقشه قرار داده ، سپس صحيحه عبد الله بن سنان را نقل و نظر صاحب رياض را در مورد اين روايت طرح و نقد خواهيم نمود و در خاتمه نظر استاد مد ظله را در مورد نشر حرمت به واسطه شير وطى به شبهه را بازگو خواهيم نمود . * * * الف ) بررسى و نقد كلام صاحب رياض در مورد شير ولد شبهه و الحاق آن به رضاع مُحرِّم . كلام ايشان از چند جهت مورد مناقشه است : 1 - اينكه وى اصالة الاباحه را معارض با استصحاب تحريم قرار داده است . بنا

--> ( 1 ) - رياض المسائل 11 / 128 - 129 چاپ مؤسسه آل البيت عليهم السلام .