صاحب حدائق مىگويد مقتضاى مفهوم شرط در اين روايات اين است كه غير از پدر هر كسى باشد ولايتى ندارد . اما صاحب جواهر و آقاى حكيم و آقاى خوئى از اين روايات به اين صورت جواب گفته‌اند كه ذكر پدر از باب مثال است و خصوصيتى ندارد و مراد هر كسى است كه ولايت داشته باشد . بنابراين اگر ما توانستيم اثبات ولايت براى حاكم نماييم داخل در منطوق اين روايات است . و لكن به نظر ما اين جواب آقايان محل مناقشه است زيرا اوّلًا : نمىتوان روايتى را كه سؤال مىكند از تزويج صبى و صبية اينطور معنا كرد كه هر كس ولايت بر تزويج دارد و تزويجش صحيح است او مىتواند تزويج نمايد . و ثانياً : در جلسه قبل نيز گفتيم كه اينكه بگوييم ذكر پدر از باب مثال است ، تعبير صحيحى نيست زيرا بلاشك ما از اين روايات مىفهميم كه برادر ، عمو ، دايى و مادر و . . . ولايت ندارند و از اينجا معلوم مىشود ذكر پدر خصوصيت دارد منتها در مفهوم پدر جدّ و وكيل و وصىّ نيز داخل مىشوند اما حاكم را شامل نمىشود . ادامه بحث را در جلسهء آينده دنبال خواهيم كرد . انشاء اللَّه « * و السلام * »