23 / 07 / 1381 سه‌شنبه درس شمارهء ( 461 ) كتاب النكاح / سال پنجم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس اين جلسه : در اين جلسه ، ابتدا به بررسى مسأله 12 عروة پرداخته و محدودهء ولايت و اختيارات وصىّ را مورد بحث قرار خواهيم داد ، سپس مسأله 13 را طرح و ادامه بحث مربوط به ولايت حاكم شرع را در جلسه آينده پى خواهيم گرفت . * * * [ بررسى مسئلهء 12 : واجب است وصى اينكه تزويج كند مجنون و صغيرى كه نياز به ازدواج دارد . ] مسئلهء 12 : للوصى ان يزوّج المجنون المحتاج الى الزواج بل الصغير أيضاً لكن به شرط نصّ الموصى عليه سواء عين الزّوجة او الزوج أو أطلق و لا فرق بين ان يكون وصياً من قبل الأب أو من قبل الجدّ لكن به شرط عدم وجود الآخر و الّا فالأمر اليه . مختار مرحوم سيّد چنانچه گذشت اين است كه وصىّ بر صغير نيز ولايت دارد البته بايد در نظر گرفتن مصلحت صغير ، تزويج را انجام بدهد ، سپس ايشان قيد مىزنند به شرط « نصّ الموصى على التزويج » كه اين شرط هم به مجنون و هم به صغير برمىگردد . مراد از نصّ در اينجا اين نيست كه وصيت صريح باشد در شمول تزويج تا مقام از ادلهء حجيت ظواهر مستثنى و خارج باشد و بگوييم اينجا ظهور كفايت نمىكند بلكه صراحت لازم است بلكه مراد از نص مثل موارد ديگرى كه گويند مسأله منصوص است اين است كه دليلى كه حجت باشد و كاشف باشد چه به نحو قطع و چه به نحو ظن معتبر در بين باشد . ايشان اين شرط را در مقابل صاحب حدائق مىفرمايد . توضيح اينكه ، يك مرتبه موصى وصيت مىكند به كارى كه ربطى به امر تزويج