9 / 8 / 1380 چهارشنبه درس شمارهء ( 359 ) كتاب النكاح / سال چهارم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس اين جلسه : در اين جلسه ، بحث از مدلول آيه ابتلاء يتامى را پى مىگيريم و به اين نتيجه مىرسيم كه اين آيه دلالت بر محجوريت صبى ندارد . آنگاه به بحث از مفاد حديث « رفع القلم عن الصبى حتى يحتلم » مىپردازيم و عبارت مرحوم شيخ انصارى در اين باره را توضيح مىدهيم . * * * الف ) ادامه بحث در مورد استدلال به آيه : 1 ) فرمايش آقاى حكيم رحمه الله ( تكرار ) : در جلسهء قبل گفته شد كه مرحوم آقاى حكيم مىفرمايد : آيهء « وَ ابْتَلُوا الْيَتامى الخ » نه تنها دلالت بر بطلان عقد صبى نمىكند بلكه دليل بر صحّت عقد صبى در فرض اذن ولىّ است . بيانى كه ايشان مطرح نموده و از قديم الايّام هم مطرح بوده اين است كه آيه شريفه امر به ابتلاء و امتحان كرده و ظاهر اين حكم اين است كه يتامى را با خود معامله امتحان كنيد نه با مقدمات معامله . بنابراين بايد مقدارى از اموال آنها را در اختيارشان بگذاريم تا با آن معامله كنند . بر اين اساس ، ذيل آيه هم كه مىفرمايد : « فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ » به اين معنى خواهد بود كه بقيهء اموالشان را به آنها بدهيد . ( يعنى يك مقدارى براى امتحان بدهيد و بقيه را بعد از رشد بدهيد ) در نتيجه آيه دلالت مىكند بر اينكه معامله صبى قبل از بلوغ و قبل از ايناس رشد صحيح است البته به شرط اينكه با اذن ولى همراه باشد .